İnsanın mümkün olduğunca bilmezden gelmesinin daha iyi olacağı şeyler vardır, demişti Amada. Ancak insanın bunları sonsuza dek öğrenmemesi mümkün değildi. Zamanı gelince, insan iki kulağını kapatsa bile bir şekilde o ses havayla süzülüp gelir, o kişinin yüreğine girer ve onu yiyip bitirirdi.
Hiçbir şey olduğu gibi kalmıyordu. Zaman da kaybolup gidiyordu. Ardımda bıraktığım zaman birbiri ardına ölü kum taneciklerine dönüşüyor, yok olup gidiyordu.