Sümeyye
@Minhazelo
Şu anda okuduğu kitap
Söylediğim gibi, Teyzehalkasındaki yaşam, ya da yerleşik bir adamın yaşamı tekrarlardan oluşur, bu yüzden de sıkıcı olabilir. Yeni hiçbir şey olmaz. Akıl hep yeni oluşumlar ister. O yüzden genç ruhlar için keşif vardır, arayış vardır, yolculuk, tehlike, değişim vardır. Ama tabii ki yolculuğun, tehlikenin ve değişimin de kendine has bir sıkıcılığı olur. Sonunda hep o aynı başkalık olmaya başlar; başka bir tepe, başka bir nehir, başka bir adam, başka bir gün.
Ayak, uzun mu uzun bir çemberde dönüp durmaktadır. Beden evde ögrenmiş olduğu şeyleri, hareketsiz olduğunu öğrendıgı zamanı yeniden hatırlar. Farkında olmayı. Ayağın tabanı altındaki toz zerreciğinin, ayağın tabanındaki derinin, havanın yanaga temasının ve kokusunun, ışığın havadan düşüşünün ve hareketinin, nehrin ötesindeki yüksek tepede biten otların renginin, bedenin ve ruhun düşüncelerinin, derinliklerin berrak karanlığındaki renklerin ve seslerin durmaksızın hareket eden, durmaksızın değişen, sonsuza kadar yeni olan dalgacılarıyla titreşimlerinin farkına varmak.
Böylece sonunda eve döndüm. Yaklaşık dört yıldır uzaktaydım.
Oysa ne kadar çok neşe vardı yaşamda. Bunu hep unutuyoruz. O dolu yemek masasının bunaltıcı sıcaklığı, kanepede oturup ağlayana dek güldüğümüz anlar, kalabalığın içinde yüksek sesle şarkı söyleyip sarhoş olduğumuz, coştuğumuz zamanlar. Kendi sesimizi bile duyamazdık. Çocuklarımla dans ettiğim günler, güneşte ve yağmurda el ele tutuşmak, hiçbir sebep yokken hoplayıp zıplamak, hiçbir şey söylemeden birbirimizi anlamak, mutluluktan ağlamak, birbirimizi bulmak ve birbirimizi paylaşmak... Hayatta yaşanacak o kadar çok şey vardı ki. Ben bunu hep unutuyordum.
Bir savaş ne zaman biter? Ne zaman ismini söylediğimde o isim geride bıraktığın şeyler değil de sadece ismin demek olur.
Bazen eski bir fotoğraf, bazen eski bir arkadaş ya da bir köşede unutulmuş eski bir mektup, bize bir zamanlar olduğumuz o kişinin bambaşka bir yere gittiğini hatırlatır. Zira, orada, onların arasında oturan, ona değer veren, bunu seçen, şunu yazan o insan artık yoktur.
Yaşım ilerledikçe, daha da ilerledikçe, pek çok şey yaşayacağım ve tekrar tekrar sert kayalara çarpacağım. Tekrar tekrar acı çekeceğim ve tekrar tekrar yeniden ayaklarımın üzerinde duracağım. Yenilmeyeceğim. Benliğimin yok olmasına izin vermeyeceğim.
