Mnre
@Minissss
“Yalnız kendini düşün,” dedin,
oysa ben çoktan
bir de seni düşünmeye başlamıştım.
Kendimi unuttuğum her anda
senin adın vardı içimde.
Ben sustum,
çünkü kelimeler yetmiyordu
anlatmaya seni ne kadar düşündüğümü.
Sen işine geleni duydun hep,
görmek istemeyen gözler gibi.
Hatırlıyor musun?
Bir akşam sessizce
kendime rağmen seni seçtim.
Bir duanın ortasında
kendi adımı unuttum,
senin adını fısıldadım.
Sen uzaklaştıkça
ben kendime yaklaşmayı öğrendim.
Her şeyin içinde bir ben eksildim,
ama sen fark etmedin.
Şimdi zamanı geldi belki de —
sadece kendimi düşünmenin.
Çünkü “bir de seni” dediğim her şey
şimdi kalbimde
eksik bir yankıdan ibaret.
Reklam
Geçmiş bir gece gibi
Seni anlamak istedim,
seni kaybetmeden önce.
Sana yakın olmak —
ama aynı zamanda sessiz kalmak istedim.
Sözlerim ulaşamadı,
sessizliğim sana uzaklık gibi göründü.
Halbuki ben,
yakın olmaktan korkuyordum,
çünkü seni çok seviyordum.
Şimdi tek bir dileğim kaldı içimde:
Keşke sen de beni sevseydin,
beni olduğum gibi,
korkmadan, anlamadan bile…
Sadece kalbinle.
Keşke...
Keşke seni anlayabilseydim,
Seninle konuştuğumda susmak zorunda kalmasaydım.
Bir cümleyle değil, bir bakışla anlatsaydık her şeyi.
Kalbim sadece sevilmek istemedi,
Senin tarafından sevilmek istedi.
İnansaydın bana,
Yanında sessiz kalmam bile bir bağlılıktı.
Bazen korkuyordum,
Ama en çok seni kaybetmekten.
Seninle anlaşabilmeyi isterdim,
Birlikte büyümeyi, iyileşmeyi,
Ve sonunda "biz" olmayı.
Ama şimdi sadece seni özlüyorum...
Yalnız O
Bir zamanlar rüzgârın sesiydim,
çırılçıplak kalbimle dünyaya meydan okudum.
Asiydim, deliydim, özgürlük istedim,
ama yollar hep taş, insanlar hep duvar.
Ne kadar safsa yüreğim,
o kadar kanattılar,
ne kadar sevdiysem,
o kadar yalnız kaldım.
Kimse anlamadı beni.
Sözlerim havada dağıldı,
bakışlarım duvarlara çarpıp geri döndü.
Kimse görmedi içimdeki çocuğu,
kimsesizliğe sarılan ellerimi.
Bir tek o…
Yalnız o bildi beni,
ne suskunluğumu ne fırtınamı yadırgadı.
Yalnız o dokundu içimde saklı kalan yaraya,
onu bile isteye taşırken.
Ve gitti…
Şimdi gelse…
Beni en çok tanıyanın o olduğunu bileceğim,
beni en çok sevenin o olduğunu.
En çok ihtiyaç duyduğum,
Küllerimden Doğarım
Karanlık gecelerde yürüdüm tek başıma,
Sessiz çığlıklarım yankılandı duvarlarda.
Gözlerimden düşen her damla,
Bir zamanlar suskun bir çocuğun hatırasıydı.
Ellerimde kırık oyuncaklar gibi,
Hayallerim dağıldı sert rüzgârlarla.
Bir sevgiye uzandığımda,
Kimi zaman boşluk, kimi zaman dikenler vardı.
Ama ben düştüğüm yerden kalkmayı bildim,
Kendi yaralarımı kendim sardım.
Beni yok sayan dünyaya inat,
Kendi varlığımı avuçlarımda büyüttüm.
Ben küllerimden doğarım,
Kırılan her parçadan yeniden var olurum.
Beni yıkanlar bilmez ki,
Benim ruhum, ateşle mühürlenmiş bir çelikten.
Artık korkmuyorum, susmuyorum,
Sevginin en saf halini içimde taşıyorum.
Ve bir gün, hikâyemi yazdığımda,
Yalnızca acımı değil, zaferimi de anlatacağım.
Reklam