Mnre
@Minissss
Bana mantıklı ol dedin…
Ama bilmedin, mantık en çok kalbi öldürürmüş.
Keşke önce sen benim kadar yanaydın,
Keşke bir gece, sabaha kadar gözlerini tavana dikip
Nefes almayı dilediğin oldu…
Sen hiç kendi ellerinle boğdun mu kalbini?
Ben boğdum…
Sırf mantıklı olayım diye.
Sırf senin gözünde güçlü olayım diye.
İstedin ki sevmeyeyim, sevmedim.
İstedin ki duygularımı susturayım, susturdum.
O kadar sustum ki…
Artık hiçbir şey hissedemiyorum.
Birisi güzel bir söz söylese,
Birisi iyilik etse,
Altında hep ezilmişliğimi arıyorum.
Kimse iyilik etmez bana bedelsiz,
Bunu da senden öğrendim.
Sevilmenin bile bir bedeli varmış,
O bedeli ödeye ödeye
Ruhumu kaybettim.
Şimdi istediğin gibi oldum:
Mantıklı, hesaplı, soğuk…
Ne aşk kaldı içimde,
Ne umut…
Reklam
Sana sordum,
Ve bir sessizlik içimde yankılandı,
Kalbim, senin her cevabını beklerken,
Bir anı daha silip geçtim.
Ama o soru,
Yılların yükünü taşıyan bir fırtına gibi,
Gözlerimde bulutlar bıraktı.
Annemin söyledikleri,
Bir zamanlar ağrılı olan sözler,
Şimdi içimde bir kesik gibi,
Ve ben,
Kendi kendime sordum:
"Olabilir mi? Gerçekten olabilir mi?"
Bir zamanlar kaybolan bir sevda vardı,
Platonik, ama bir o kadar derin,
Ve her gece,
Rüyalarımda seni bulurdum,
O eski duygular,
O eski benlik,
Bir adım uzak, ama bir ömür yakın.
Şimdi,
Kalbim kırık dökük,
Ama seni sevmenin o eski hali,
Bir yara gibi içimde,
Hızla büyürken.
Sonra gözlerimden yaş döküldü,
Duygularımın yükü,
Her damlasında geçmişin acısı vardı,
Rüyada gördüm seni,
Zamanın ardında kaybolan bir yabancı,
Ama bir zamanlar tanıdığım sen,
Yine gözlerimde aynı yerdesin.
Kaç yıl geçti,
Hala bir iz,
Ama artık acı değil,
Sadece silik bir hatıra gibi.
Bugün ise,
Geçmişin arka sokaklarında yürürken,
Kendimi bulmaya çalışıyorum,
Bir zamanlar seni ararken,
Şimdi yalnızca kendime bakıyorum.
Bütün o kırık dökük duygular,
Artık anlamını kaybetmiş,
Çünkü ben,
Beni bulmayı tercih ediyorum.
Rüyada kaybolan her şey,
Gerçekten kaybolmadı,
Bıraktığım her anı,
Kendime tekrar hatırlatıyor.
Bir zamanlar seni beklerken,
Şimdi kendi yolumda yürüyorum,
Ve senin,
Bir zamanlar hissettirdiğin şeyler,
Artık sadece bir gölge gibi.
Bugün,
Bir rüyada buldum seni,
Zamanın derinliklerinde kaybolmuş.
Gözlerimde bir ışık,
Yüreğimde bir hüzün,
Ve sen, geçmişin sararmış sayfalarından,
Yavaşça çıkıp geldin.
Sonsuz bir suskunlukla,
Adını kalbimde yankılayan bir şarkı gibi hissettim.
Sözlerin, sevdanın izleriyle,
Beni sarhoş etti,
Ama bu sefer farklıydı,
Aşkın acısıyla karışmıştı her şey.
Ve o an, zaman durdu,
Gözlerimden düşen her damla,
Sonsuzluğun bir parçasıydı.
Sonsuz bir arayış,
Birbirini bekleyen ruhlar,
Birbirine paralel yollar…
Rüyada kaybolan bir ömrün,
Hayatla buluşma anıydı belki de bu.
Ama hep eksik kalan bir şey var,
Ve o eksik, seni aramama sebep.
Beni bulduğunda,
Düşlerimde kaybolmuşken bile,
Bil ki, seni bekleyen bir kalp var,
Zamanın içinde,
Aşkımızın rüyasında.
Her Şey Yolundayken Kolaydır
Her şey yolundayken yürür herkes,
Güneş vurur yüzüne,
Deniz durgun, gökyüzü mavi,
Başarı sanılır o yalancı sahil.
Kolaydır gülmek,
Kolaydır "ben başardım" demek
Rüzgâr arkandayken,
İmkân önünde seriliyken.
Ama mesele o değil.
Mesele, rüzgâr önüne dikildiğinde,
Toprak ayaklarının altından çekildiğinde
Yine yürüyebiliyor musun?
İşte o zaman belli olur kim kimdir.
Kimin yüreği var,
Kimin zaferi hakiki,
Kimin alnı terli…
Her şey yolundayken herkes kahraman,
Asıl mesele;
Yalnızken, yıkılmışken,
Umudu sırtlayıp yeniden yürüyebilmek.