Mnre
@Minissss
Kayıp Zamanların İçinde
Birer birer kaybolan saatler,
İçimde bekleyen bir boşluk var,
Beni sormaz kimse,
Ve ben de kimseyi sormam,
Çünkü hiç kimseyi bulamam.
Düşlerim sarar beni,
Fakat görünmeyen bir perdeyle örtülür,
Ve ne zaman dokunmaya kalksam,
Elim geçer boşluğa,
Bir yansıma gibi kaybolurum.
Beni sevmek ne işe yarar?
Bir tutku olmadan,
Bir ses olmadan,
Bir iz olmadan,
Beni kim duyar?
Gecelerim, beni anladığını söyleyen sessizlikle dolar,
Ve sabahları yine ben,
Bir parça daha kaybolmuş,
Bir parça daha unutulmuş…
Hiç var olmamış gibi.
Bir varlık ararım,
Ama her şey bulanık,
Ve her düşünce, her hatıra,
Bir duvar gibi sert,
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Öğle güneşi şehri yıkarken,
içimde bir gölge gibi büyüyordu heyecan.
Sözcükler dilimde düğümlü,
bakışlarımda saklı bir yangın…
Kelimeler yetmedi anlatmaya,
cesareti bir yudumda aradım.
Ve bir eve gittik –
benim sesim önermişti, farkında olmadan.
Oda dağınık, hisler belirsiz,
zaman bocalıyordu aramızda.
Sarılalım, dedi usulca,
vedalar bu kadar erken olmamalıydı.
Ama ben, kendimden kaçarken,
ona sımsıkı tutundum.
Bilmiyordu içimdeki fırtınayı,
bilmiyordum kaybetmenin böylesini.
Ve sonra gitti…
Güneş tepemde parlıyordu hâlâ,
ama ben, karanlıktaydım.
Deliyorum gibi kuruyorum her düşünceyi,
Her an seninle, her hatıra seninle,
Bazen kalbim, senden bir iz arıyor,
Ama seninle dolan her boşluk,
Beni daha çok kaybettiriyor.
Hiçbir şeyden emin değilim,
Ama belki de emin olmak istemiyorum,
Çünkü seni sevmenin adı,
Bir korku, bir arzu, bir bekleyiş oluyor.
Bir adım atarken, seni hissediyorum,
Ama her adım, seni daha uzak yapıyor,
Bir yanım sana doğru koşarken,
Diğer yanım, hep geride kalıyor.
Ve bu belirsizlik, içimde büyüyor,
Her soru, her cevap, seni hatırlatıyor,
Belki de bu duygular, en derin halini bulur,
Bir kaybolmuşlukta, seninle bulur.
Sarılışın
Zaman durdu, dünya sustu,
ellerin omuzlarıma konduğunda.
Sanki bütün eksikler tamamlandı,
bütün yaralar unutuldu bir anda.
Göğsüne yaslandığımda,
kalbinin sesiyle tanıştım.
Öyle yakındı ki nefesin,
tüm korkularım dağıldı usulca.
Sarılışın bir eve benziyordu,
kapısını açtığımda huzur bulduğum.
Ama ne garip,
o evde hep misafir kaldım.
İki Adam
Biri, çocukluğumun gölgesinde saklı,
soğuk bakışlarıyla büyüttü beni.
Bir kelimesi koca bir duvar oldu aramıza,
ne kadar uzandıysam, aşamadım.
Diğeri, ellerimi tuttuğunda
geçmişin acısını unutturacak sandım.
Ama o da biliyordu,
baba korkusuyla büyüyen bir çocuğun
sevgiden de korktuğunu.
İkisi de beni susturdu,
biri sessizliğiyle,
diğeri vazgeçişiyle.
Ve ben hep ortada kaldım,
bir adamın gölgesinde,
diğerinin yokluğunda.