Ben insandım.
Bir zamanlar,
birinin acısını duyunca içi sızlayan, bir çocuğun gülüşüne sebepsiz sevinen, adalet kelimesine inanacak kadar saf olan...
Sonra öğrendim;
insanı en çok insanın yorduğunu…
Sesler yükseldikçe sustum, kalabalıklar büyüdükçe yalnızlaştım.
Ben insandım, kırıldım.
Ama kırılmak, taş olmaktan iyiydi.
Eğer hâla bir yerimde
acı hissediyorsam,
delkia de oraş hâla insan kaldığım yerdir.