“Haydi gel yıkalım şu Süleymaniye’yi” desen;
iki kazma kürek, iki de ırgat gerek,
ancak “haydi gel yapalım geri şunu” desen;
bir Sinan gerek, bir de Süleyman gerek.
Her insan kendisi olması karşılığında topluma bir bedel öder. Az ya da çok ama mutlaka bir bedel... Kimse bedelsiz kendi olamaz. Bu bedel çoğu kez yalnızlıktır.
