Ben bakarım içime bakar gibi bakarım, kalabalıktan korkar gibi bakarım. Bütün ayrılıklar dan geriye kalmış ağıtlar gibi bakarım. her taşı, her gölgesi, her rüzgarı yaşadığım zamanlardan bir sonsuzluk bağiymis gibi bakarım.
Ne var ki ayrılığın adı kötüye çıkmış
yoksa bin yıl daha yaşamak isterdim
ve seni bin yıl daha
ayrılıklar içinde sevmek isterdim
ama biliyorsun nihayet ben de bir insanım
umutsuzluğa düştüğüm anlar oluyor
hiç gelmeyeceksin sanıyorum
o zaman kurşun gibi bir korku saplanıyor kalbime
katran gibi bir yalnızlık sarıyor içimi
yalnızlığımdan utanıyorum