Birini sevmeye koyulmak başlı başına bir iş, bir girişimdir. Güç ister, yürek ister, körlük ister… Hatta başlangıçta öyle bir an vardır ki, uçurumun üstünden sıçramak ister; düşünmeye kalkarsan aşamazsın onu.
Kişi yaşarken hiçbir şey gelmez başına. Çevredeki nesneler, görüntüler değişir, insanlar gelir, insanlar gider, insanlar girer, insanlar çıkar, hepsi bu. Hiçbir zaman başlangıç yoktur. Ezgisiz, nedensiz günler günleri izler, bu bitmek tükenmek bilmeyen, tek düze, yayan bir hesaptır.
Mən həmişə səni sevmişəm – O danışmağa başladı. Mənim başqa qadınlarım da olub, ancaq təkcə səni sevmişəm. Mən medalyonu həmişə özümlə gəzdirmişəm, nə vaxtsa onu sənə qaytaracağım, cəsarətimi toplayaraq “Mən səni sevirəm” deyəcəyim ümidi ilə … Dünyada hansı yolla gedirəm gedim, o, məni mütləq sənin yanına gətirirdi…
Rio- Pyedronun sahilində oturdum və ağladım…Qoy sular ona qarışmış göz yaşlarımı da uzaqlaşdırsın... Onda mənim məhəbbətim bilməyəcək ki, mən nə vaxtsa onun üçün yas tutmuşam. Qoy sular bütün xatirələri silsin….