Bir duruşu olmalı insanın
Bir bakışı bir anlayışı
Bir Aşk'ı Bir davası olmalı.
Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çok kirlenir.
Ve insan en çok göğe vurgun.
Sonra zifiriliğe, Şiire...
Ve hep Allah'a.
Uçmayı öğrenmeden,
Göçmeye mecbur kalmış
Bir kuş gibi kalbimiz.
Ah şu yalnızlık
Kemik gibi Ne yana dönsem batar. Çünkü kırıldım, saç uçlarıma kadar.
Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü. Beni kabullen, kendini yanına al, Gidelim.
Çıktığım her yerin kapısını
Sert kapatmamla tanınırken
Senin kapın çarpmasın diye
Arasına elimi koydum.
Şimdi yoksun, üstelik
Uzaktasın Ellerin yapayalnız biliyorum Gözlerin dalıyor yine
Hep benim için olmalı.
Yine de biri çıksa,
Nasılsın dese
Alışkanlıkla iyiyim diyeceğim.
Neyse Bitti o şiir
Başka mısra gerekmez.
Cahit Zarifoğlu