Yürüdüğüm, soluduğum her an
seni yürek kafesimde taşıyorum.
Bugün gidişinin kaçıncı günü, bilmiyorum;
artık saymıyorum.
Galiba yokluğuna alışıyorum…
ya da kendimi kandırıyorum, bilmiyorum.
“Seni unuttum” diyorum,
ama kalabalıkların ortasında
kendimi seninle konuşurken buluyorum.
“Delirdin mi?” diye soruyorlar.
Bilmiyorlar…
Ayrılığın deliliğe ne kattığını
nereden bilsinler?
Bugün İstanbul’u izledim;
başım omzunda, bir vapur terasında.
Bir cümlenin belini kırdık: “Ayrılık.”
Üzerimizde martılar,
elimizde taze hayaller…
Bir ara gözümden iki damla yaş düştü:
biri bize,
biri...
Sevdiğim,
Bazen delirdiğimi düşünüyorum.
Bugün birini sana benzettim;
bütün ruhum çekildi içimden.
Koşup çevirmemek için
Kalbimi tuttum
Ah…
Seni nasıl özlemişim.
Bilmiyorsun.