ÖZGÜL DEMİRAĞ
@MissCivilEngineer
“Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki, bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişemeyeceğinden korkuyorum.”
Arabacı kocaman, kirli avucunda ufacık görünen paralara baktı; bu birkaç kuruş, şu kötülükler dünyasındaki kısacık ömürlerinde, insanların canla başla, yılmadan çalışmalarının karşılığında elde ettikleri ödülün yetersizliğini simgeliyordu.
İnsan, yüzünü göremediği biriyle konuşup anlaşamazdı ki.
İnsanlar sayıca deniz kıyısındaki kumlar kadar çoktu, kumlar gibi onları yok etmek de olanaksızdı; onlarla başa çıkmak, kumlarla başa çıkmak kadar güçtü.
Devrimcilerin çoğu genellikle disipline, ağır işe düşmandır. Bir de öyleleri var ki, onların adalet anlayışına göre, istenen bedel insafsız derecede yüksek, iğrenç, bunaltıcı, küçültücü, ezici, acımasız, çekilmez bir bedeldir. Bunlar aşırı uçtaki insanlardır. Onların dışında kalanların topluma başkaldırma nedeni ise, alçak ya da yüce, tüm yanılgıların anası, şairlerin, reformcuların, sahtekarların, dava adamlarının ve kundakçıların sadık can yoldaşı olan kendini beğenmişliktir.
Çılgınlık, umutsuzluk diye bir şey yok artık," dedi. "Günümüzde bütün bu tür güçlü duygular yitip gitti. Dünya sıradan, zayıf, güçsüz bir yer oldu. Oysa çılgınlık da, umutsuzluk da bir güçtür. Güçlü olmak ise, dünyayı yöneten zayıf ve budalaların gözünde bir suçtur.