Elif Karaoğlu
@MissMarch
4 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sarsıcı ve merak uyandırıcı.
Yazar konusunda arayışta olduğum bu dönemde elime geçen Sultanın Adamları beklentilerimi fazlasıyla karşıladı. İhsan Oktay Anar roman yazmayı bıraktığında boşluğu doldurmak için İskender Pala ya yönelmiştim. Farklı bir tarz ararken bu kitapla karşılaştım. Başlangıcında eyvah sıkıcı bir tarih romanı derken ikinci bölüme geçtiğim anda hikaye merakımı depreştirdi. İnşallah spoiler vermem. Hikaye iki koldan ilerliyor. Bir yanda çaşıt denilen casusların peşinde oldukları bir kitap. Tarih romanında korku üstadı H.P. Lovecroft 'un mitosu Necronomicon ile karşılaşmak beni çok şaşırttı. Hikaye sizi karanlık bir dünyaya sürüklüyor casusların görünmeyen bir düşmanla mücadelesini izliyorsunuz. Fantastik gelebilir anlattıklarım ama yazarın yeteneği burada ortaya çıkıyor. Bize uçuk gelen hikayeyi öyle bir temele oturtuyor ki hakikaten böyle bir şey yaşanmış mı diye gidip başka kitapları karıştırmak istiyorsunuz. 15.yüzyılda en fazla ne yaşanabilir diyorsunuz ya öyle değil işte. Katmanlı bir anlatım, İçinde kaybolduğum gotik betimlemeler ve şaşırtıcı bir son. Mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
İlginç bir kitapla karşınızdayım. İlginç diyorum çünkü kitabın, yarattığı algının ötesinde bir içeriği var. Şöyle ki bu tip kitaplar ilgi alanıma girmez. Macera, korsanlar vs. İlgim kitabı edinen kardeşimin “zihin sarayı” ne demek sorusuyla karşılaşınca ortaya çıktı. Zihin Sarayı eskiden bilgelerin savaş zamanlarında kütüphaneler yakıldığı için bilgileri saklamak üzere zihinlerinde oluşturdukları yapılardır. Bir nevi ezberleme tekniği. Ne alaka diye düşünerekten ilgili bölümleri okumaya başladım. Yazar bu tekniği 16.yüzyılda yaşayan bir zihin kiralayıcısının çok özel bilgileri taşımak için kullanmasını istemiş belli ki ve bu tekniği kurgunun içine yerleştirmiş. Haliyle kitabı baştan aldım ve sonuna dek okuyunca baya şaşırdım doğrusu. Kitap klasik tarih romanı kimliğinden sıyrılıp farklı bir düzeye çıkmış. Karakterler, olaylar, kurgu, gotik bir atmosfer, mitolojik öğelerle beslenmiş Akdeniz'de özellikle Barbaros’un kullandığı garip saldırı tekniklerini ilk kez duydum. Barbaros dedimse de asıl karakter değil tabi yan unsur ama hikaye boyunca varlığını bir şekilde hissediyorsunuz. Hikayenin diğer tarafı karada geçiyor. Gizem o kadar çok ki karada astronomi ve simyacılıkla uğraşan Balahor adında bir adam Tanrı-Kral projesini kara büyüye benzer bir teknikle hayata geçirmeye çalışıyor. Burada Michelangelo’yu görüyoruz. Özellikle illuminati gibi tarikatlerin Rönesans dönemindeki izlerine dair deneyimler de var. İki ayrı hikaye gibi görünse de sonunda neden öyle olduğu anlaşılıyor. Ezoterik güçler, mekanik saatler, casus kuşlar ne ararsan var. Şaşırtıcı olansa tüm bunlar fantastik gibi gelir insana ancak öyle değil. Yazar bunu oldukça sağlam harmanlamış ve tüm hikayenin içine gerçekçi bir şekilde oturtmuş. Sonunda şöyle diyorsun. Bu gerçek mi yoksa kurgu mu? Kurgu olması çok
