Gülay laylay

Bırakmayıp yazarlar gibi fırfırlı laf peşinde koşmayı Hülya. Hayat tokat atıyor, sen kalkmış burada tirat atıyorsun.
Reklam
Televizyonda söylüyorlardı geçen, kara delikler yakınlarındaki yıldızlardan kopan parçaları yutarak büyüyormuş. Tıpkı insanlar gibi. İnsanlar da , içlerinin karanlığını ruhunu emdikleri başka insanların aydınlığıyla besliyor. Anlasana, herkes birbirinin katili. Ama sorsan ,herkes çoban yıldızı , herkes incitildi, herkes aldatıldı. Peki o zaman İnciten kim, kim kırdı bunca insanı ? Şunu kafana sok artık, kötülük bu türün hamurunda var.
Benimki ise ,5,5 yaş hırsızlığını aşan, zehirli bir kötülük silsilesiydi. Büyüklüğe, yetişkinliğe öykülen bir kötücüllük. Hiç şüphe yok ki masumiyetimi ilk orada yitirmiştim.
Zaman, bana bildiklerimi paylaşmanın iyi bir fikir olmadığını vefat de gösterdi.
Ama o gün öyle uzak ve muğlaktı ki , galiba ölümümü görmeye ömrümü vefa etmez sanıyordum. Bilmek farkında olmama yetmiyordu.