MJAROSTE
@Mjaroste
9 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
O kadar uzun süre baktım ki ona
Yüreğimin bir parçası olduğunu düşünüyorum artık.
Titreyerek parıldıyor ama,
Yeniden, yeniden ayırıyor bizi yüzler ve
karanlıklar.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
O kadar uzun süre baktım ki ona
Yüreğimin bir parçası olduğunu düşünüyorum artık.
Titreyerek parıldıyor ama,
Yeniden, yeniden ayırıyor bizi yüzler ve
karanlıklar.
Sayfa 49 - PDF
Tabutumla birlikte yaşamak gibi bir şeydi
yaşamak onunla:
Ama yine de güveniyorum ona,
Pişmanlık duysam da bundan.
Sayfa 35 - PDF
9/10
2019 102. kitabı
Bu şiirler soğuk kiraz şerbeti ile çok iyi gidiyordu, tabi ben böğürtlen şerbetiymişçesine içtim bu kirazlı şerbeti. Çünkü kitaptaki böğürtlen ağacına rastladım ve kirazın tadı kaybolana kadar hepsini tek tek bardağıma akıttım. Sanırım ev sinekleri şairi de çok rahatsız ediyor, tıpkı beni rahatsız ettiği gibi. Kitabı okurken sinir bozucu bir ev sineği ile oturuyorduk. Durmadan koku reseptörlerini temizliyordu, refleksleri benden katbekat daha güçlü olmasına rağmen üzerime konmasına hiç bir şekilde izin vermeden huzurumuzdan kovdum.
Artık kitaba daha çok yoğunlaşabileceğim dakikalar başlamıştı ve sizinle de paylaşmak istediğim bu güzel dizeler ile karşılaştım.
"Dağ kargaları geçiyor tepemden, siyah,
başıbozuk sürüler halinde.
Yanmış kağıt parçaları dönüp duruyor, rüzgarlı gökyüzünde.
Kınayan, kafa tutan tek ses anlarınki."
Kargaları yanmış kağıt parçalarına benzetmesi çok özel bir tasvirdi benim için. O yanmış kağıt parçalarında kınayan ve kafa tutan ne vardı? İnsan merak ediyor okurken. Belki de şairin gün yüzüne çıkmayan şiirlerinden biri, bu şiir kitabında ruh göçüne uğrayarak gök yüzüne çıkmıştı.
Şiirlerin bazıları yaşam heyecanını bize yansıtırken, bazıları monotonluğun suyunda durulandı. Ama her sevdiğim şair gibi Sylvia'nın da farklı bir tarzı var. O bu farklılığını bana nesneleri başka bir nesneye benzetmesiyle gösterdi, tıpkı kargaların yanmış kağıtlara benzetilmesi gibi.
Usta şair Salâh Birsel der ki;
Mecazlar olsun, benzetmeler olsun yani bir nesneyi başka bir nesneyle anlatmak sanatı zekânın aşağı değil yüce bir katını gösterir.
Sylvia da zekâsının yüce katını en azından beni tatmin ederek bana gösterdi.
Keyifli okumalar diler ve sevgili Neytiri arkadaşıma teşekkür ederim, başka bir şiir kitabı ile daha beni tanıştırdığı için.
Ben de şiir kültürü yerleşmiştir diyemem. Şimdiye değin bazı şairlerin kitaplarını, bir demet şiirini okumuşumdur o kadar. Bu şiir kitabından pek etkilendiğimi söyleyemem. Bunda önceden Atilla İlhan, Can Yücel, William Shakespeare okumamın etkisi olabilir. Yapıtı biraz fazla içe dönük kişisel bulduğumu ilave etmeliyim. Bu değerlendirmem - diğer kitaplarını henüz okuma fırsatı bulmadığımdan - sadece bu kitabı için geçerli, dolayısıyla ne şairliğini ne yazarlığını eleştirmek için şu an kendimi yeterli bulduğumu söyleyebilirim.