Müjgan Işık Çakmak
@Mjgn_96
Herkes tarafından okunup çok övüldüğü için uzun zamandır listemde olan bir kitaptı El Kızı.
Kitabı okurken hangi karaktere sinir olacağımı şaşırdım. Hacer Hanım'ın fesatlıklarına mı sinir olsam, Nazan'ın saflığına mı delirsem Mazhar'ın ataerkilliğine mi canım sıkılırsa gerçekten karar veremedim. Neriman'ın ve Naciye'nin kadının düşmanlığına mı üzülsem bilemedim. Ayrıca Haldun ve Nermin'in erken yaşta nişanlandırılması beni çok rahatsız etti.
Hala bu tarz insanların var olması ciddi anlamda canımı sıkıyor. Dilerim zincir bir yerlerde kırılabilir.
Yazarla tanışma kitabım Yaşamaklar oldu. Asla beni şaşırtmadı ve mükemmel bir okuma deneyimi sundu. Kitabı okumaya başlayınca zaten elinizden bırakamıyorsunuz.
Bir olayı her karakterin gözünden ayrı ayrı okumayı çok seviyorum. Yaşamaklar da öyle yazılan bir kitaptı. Her karakterin bölümünden sonra sindilerebilmem için durup uzun nefesler almam gerekti. Herkes kendine göre haklıydı belki ama Halil hiç yapmaması gereken şeyler yapmış maalesef. Soluksuz okuyabileceğiniz artık tavsiye isteyen herkese düşünmeden tavsiye edeceğim bir kitap oldu.
Aynı zamanda kitap üçlemesinin ilk kitabı. Devamı Duvarlar ve Boşluklar olarak devam ediyor.
Sürekli önüme düşen ve meraklandıran bir kitap olduğu için alıp okumak istedim ve yanıltmadı da. Zaten otobiyografi kitaplarını okumayı çok severim. Yazarın gözünden -çocukluk gözünden- savaşı okumak insanlığa dair olan öfkemi tekrar arttırdı. Ne yazık ki savaştan hep en çok çocuklar etkileniyor. Yazarın anlattığına göre tüm hayatı savaş yüzünden etkilenmiş. Başka bir seçenek pek olası değildi zaten. Bir çocuğun savaşı yaşaması oldukça tramvatikken ailenin Tijan'a yüklediği sorumluluk ve anlayışsızsızlıklar bunu bir kartopu gibi büyütmüş. Ailesi daha destekleyici ve anlayışlı davransa belki herşey daha farklı olurmuş. Tüm bunlara tapöen babalarının onları dövdüğünü duyduğunda üzüldüğünü farkettiklerinde bu konu hakkında konuşmaları çok naif bir düşünce. Dilerim Tijan'ın hayatı ömrünün sonuna kadar çok daha güzel olur.
Ve her okuduğum kitapta tekrar tekrar şunu anlıyorum; insanların hiçbiri unutulmak istemiyor. Daima bir yerlerde hatırlanmak istiyor.
