Yazar:
Caner Almaz
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 59 dk.
Sayfa Sayısı:
176
Basım Tarihi:
2021
Yayınevi:
Everest Yayınları
ISBN:
9786051856650
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
7/10
Beğendi
·2026 21. kitabı
#OkudumBitti
#Yaşamaklar
#CanerAlmaz
Yaşamaklar yazarın ilk romanı ve üçlemenin ilk kitabı. Diğerleri Duvarlar ve Boşluklar.
Kitap akıcı sıkılmadan okunuyor. Kenan ve Füsun ile başlıyor, yaraları var ikisinin de, dile gelmeyen acıları var. Kenan hep anlatıyor Füsun dinliyor.
Anlatıcılar değişiyor Kenan, Füsun, Kenan'ın babası Halil ve annesi Birgül. Herkes kendi hikayesini anlatıyor,hepsi eksik, yarım kalmış.
Kenan daha doğmadan babası terkediyor, annesi ailesi tarafından reddediliyor. Karnında çocuğuyla hayatla bir başına mücadele ediyor ve Halil'i öyle çok seviyor ki sonunda aklını yitiriyor Birgül.
Füsun yetiştirme yurdunda büyüyor, ana yok baba yok. Okuyup bir yandan da çalışıyor. Çalıştığı kafede Kenan klarnet çalmaya çalışırken gelip uyarıyor. Böylece arkadaş oluyorlar, klarnet çalmak istiyor, Korece öğrenmeye çalışıyor. Garip bir adam Kenan. Bir süre beraber takılıyorlar, sonra bilinmeyen bir sebepten Füsun ayrılıyor. Aşk bitti herkes evine
Halil, Birgül, Aysel sancılı dönemlerin üniversite öğrencileri, olayların ortasındalar. Arkadaşları kayboluyor, Halil çok aşık Aysel'e korkuyor yitip gidecekler diye. İkisi birlikte yok oluyorlar. Bozkırın ortasında küçük bir kasabada hayatlarına devam ediyorlar. Halil çok mutlu, kendinden olmayan bir de kızları var, babası biliyor onu.
Bir dramdır gidiyor, boğuyor insanı. Acı var ama samimi değil bu kadar yoğun olmasına rağmen bir ahh çekmiyor insan.
"Anne"dedim," Füsun gitti "...
" Gitmemiştir oğlum, içinde bir yerlere saklanmıştır. Öyle kolay gidilir mi? "
" İki eksik bir tam eder mi? "
Okunur mu evet, su gibi akıp gidiyor.
Kitapla kalın sevgili arkadaşlar.
Bu yaşamaklar. Nasıl yorucu.
“Her şeyden kaçabilir insan, mutluluğu erteleyebilir, sevinci saklayabilir, uykuyu öteleyebilir, nefreti dizginleyip kıskançlığı perdeleyebilir ama acıyı öteleyemez; yalnızca gerçekten bıçağın keseceği, kırığın hissedileceği zamanı görmeniz, duyumsamanız, seyretmeniz yeterlidir. Kan akar, kalp kırılır, acısı olabildiğince heybetli şekilde yaşanır. Yaşayacağım acılardan emin, yürüyordum.” s.112
Acılara yürüyor korkmuyorum, korkmuyorsun, korkmuyorlar..
“Kaybedenler her zaman kaybediyor. Bu masada kazanan yok. İki kaybeden bir kazanan etmiyor. Ben niye kaybettim, bilmiyorum. Kaybetmiş hissediyorum.” s.119
Bu his bazen insanın yakasını asla bırakmıyor. Orada öylece broş ya da kravat gibi duruyor.
“Kalabalıktan sıyrılıyorum, kalabalığı sevmiyorum. İnsanlardan olabildiğince çabuk kurtulmaya çalışıyorum. Ayaklarımın üzerinde durmalıyım. Hiç kimseye muhtaç olmamalıyım. Ne maddi ne de manevi.” s.90
Hepimizin yegane arzusu bu di mi ama? Sonra da ne kadar yalnızım diye hayıflanmak da bizlerin eseri.
“Yürüyorum. İnsanların etrafımdan akıp geçtiğini görüyorum. İnsanlar var; nefes alıyorlar, konuşuyorlar, adım atıyorlar, görüyorlar, bir amaç uğruna savruluyorlar. Bir şeylerin etrafında pervane olup ömürlerini tüketmekte beis görmüyorlar. İnsanlar var; acılarıyla, sevinçleri ve adını koyamadıkları duygularıyla varlıklarını anlamlandırmaya çalışıyorlar. Bir dünya düşlüyorlar; o dünyayı yaşamak için çabalayıp dururken, bir kanat çırpışı kadar zamanda ömürleri geçip gitmiş oluyor. Tahayyül ettikleri dünyayı gerçekleştiremiyorlar. Tahayyül etmek, hayale kanmak yetiyor insanlara.” s.89
“Bazen o duygu gelir, yakama yapışır; her şeyi mahvetme, yok etme, yıkma düşüncesi. Yıllardır içimde büyüyen bir kaçma hadisesi. Nereye, neden, niye, nasıl? Mutlak mecburiyetler dünyasında, farklı bir
Sulu Melankoli Soslu Kof Acılar
Ayfer Tunç'un Aşıklar Delidir romanı için şunları yazmıştım:
"... yapay ağızlarla, hayata dair büyük sözlerle konuşuyor roman kişileri. Kitschliğe varan benzetme ve eğretilemelerle dolu kitap. Sürekli komik bir melankolinin içindeyiz. ... kitapta o kadar çok "yapma" acı var ki insan rahatsız oluyor ... Merak unsuru yaratmak artık niteliksiz eserlerde bile kolayca ulaşılabilen bir amaçken bu romanı bitirdiğimde elimde kahırdan başka ne kaldı bilmiyorum."
Yazının tamamı için:
https://1000kitap.com/gonderi/238385618?oku=1
"Yaşamaklar"ın fazlası var eksiği yok.
Kitabın ilk sayfasında bizi saçma sapan konuşan bir roman kişisi karşılıyor: Kenan. Kenan Korece öğrenme sevdasından, klarnet çalma isteğinden, rüyalarından falan bahsediyor. Korece klarnet çalabilme isteğini, rüyalarını Korece görme arzusunu da ekliyor. Okur olarak neyse diyoruz, belki ilerde bu ilgiler hikayede önemli rol oynayacaktır, sabredelim.
Sonra Kenan bir kafede klarnetini çıkarıp tam bir salak gibi alıştırma yapmaya başlıyor. Yani kafenin orta yerinde neredeyse hiç klarnet çalamayan bir adam insanları rahatsız ediyor. Öyle olunca kafe sahibi bir garsondan onu uyarmasını istiyor. Garsonumuz Füsun, Kenan'ı uyarıyor ama içine de dert oluyor, mesai bitiminde Kenan'ın masasına oturup özür diliyor, sonra tanışıyorlar, sevgili oluyorlar falan filan. Ve ne Korece ne klarnet hikayenin kalanında önemli bir rol oynuyor.
Kenan ve Füsun'un aşkları öyle havada ki ayrılıkları zerre etkilemiyor bizi. Çünkü onların aşklarını okumadık. Kenan "Füsun çok güzel, Füsun harika, onu çok seviyom"dan başka bir şey demediği için ilişki sahici bir hal alamıyor. Yazarımız Caner Bey, roman kişilerinin kişiliklerini ve aralarındaki ilişkileri göstermekten çok anlatıyor. Offf dedirtecek kadar çok anlatıyor. Caner Bey hiç susmuyor, o
Yaşamaklar bitti. Duvarlar'da bir şey havada kalmıştı bana göre. Şimdi doyuma ulaştım. Yenilgiyi ,yılgınlığı birey içinden verdiğinde bu tarz eserleri seviyorum. Bir de kahramanları arasında yaşananlarda "Bu şimdi neden böyle oldu?" sorusunu sordurtan roman yaşamı yakalıyor. Ben 12 Eylül'ü fon yapan bir şekilde ona dayanan/değinen romanda anlatıcı propaganda yapmasın istiyorum . Caner Almaz'ın anlatıcısı da durması gereken yeri bilmiş . Yaşamaklar adını da kendisini de sevdirdi.
Bir aksam da "insan kaç yerinden yaralanirsa ölür?" diye sormuştum. O sıralar aklımda babamı bulup öldürmek vardı. Ama önce öldürmenin yollarını öğrenmeliydim. "Bir," demişti annem. "ben ummadığım yerimden yaralandım. O yara bana yetti."
Kitaptan hoşuma giden bir alıntıyla başlamak istedim. Bu kitap bildiğim kadarıyla yazarın basılan ilk romanı. Yine çok sevdiğim birinin tavsiyesi üzerine okuduğum ve bu kez iyi ki tanışmışım diyebileceğim duygu dolu Bi hikaye ile karşılaştım. Yirmi dört saat olmadan bitirdim ve elimden bırakmak istemedim.
Genel olarak dört karakterin gözünden anlatılan hikayeden daha fazla, anlatılis biçimi beni çeken unsur oldu. Kenan ve füsun (ki burada hemen karakterlerin ismini öğrenince aklıma masumiyet müzesinin geldiğini belirtmeliyim.) hikayesi bana o kadar tanıdık geldi ki belki de bu yüzden beni böyle derinden etkilemiştir kitap, bilemiyorum :)
Bu kadar duygulu bir kitap okumak herkesin hoşuna gider mi bilmiyorum ama populer edebiyat dergilerindeki yazıları seviyorsanız bir şans verin derim. Ben iyi ki tanıştım bu kitapla ve yazarla
Nasıl oluyor bu yaşamaklar, insanlar hayatı nasıl atlatıyor."
Bir kalemle tanışmak, yüreğini görmek, hayata bakış açısını birlikte sorgulamak, sorgularken aynı ortak kaygılarla sahip olduğunu farketmek ve anlamak ne güzel... Yaşamaklar'ı okurken böyle hissettim, yazarın zihni şeffaflaştı, kalbi de...
Kenan, Füsun, Halil ve Birgül... Onların hikayeleri buruk, yarım...Geçmişin kırıklıklarını atlatamamış, eksiklikleri bir diğerine dolanmış dört hayat, dört yalnızlık... Yazarın karakterlerin zihnini anlatırken kullandığı cümleler kalbe dokunuyor, hüzün kokuyor.
Tanıştığıma çok memnun olduğum bir kalem oldu Caner Almaz, çok severek okudum.
Yaşamaklar - Caner Almaz
Kitap, Kenan isimli genç bir adam ile başlıyor. Klarnet çalmaya çalışan ve Korece öğrenen garip bir genç Kenan. Sonra gittiği bir restoranda tanıştığı Füsun giriyor hayatına. Önce Kenan ile Füsun'un sohbetlerinden ikisinin yaşamına ait detayları öğreniyoruz. Çok fazla spoiler verip de detaya girmeyeceğim ama ikisi de aile konusunda bambaşka yaraları olan insanlar. Yavaş yavaş birbirlerine açıyorlar içlerini ama bu açılma sizce hep aynı düzeyde mi olur? Iki yaralı insanın ilişkisinde mutlaka birisi daha fazla kendinden verir.
Olayları Kenan'ın ve Füsun'un dilinden dinliyoruz.Sonrasında Kenan'ın babası Halil ve annesi Birgül'ün de olayları kendi bakış açılarıyla anlattıkları kısımlar mevcut kitapta.
Parçalanmış bir aile diyemeyeceğim ama paramparça ruhlar içeriyor kitap.
Hem kolay okudum, akış olarak da dil olarak da ama duygu yoğunluğu için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Çok üzdü. ( Devrik cümle kurmayı çok seven biri olarak, her devrik cümle kurduğumda Kenan aklıma gelecek. Okuyanlar anladı.)
Karakterlerin iç dünyalarını, farklı bakış açıları ile anlatan kitapları ve karakterlerin iç monologlarını okumayı seviyorsunuz eğer, mutlaka önerimdir. Okuyunuz efendim.
YaşamaklarEdebiyat
Her biri kendi içerisinde kırgın yarım kalmış hikayeye sahip karakterler.. Roman çok akıcı çok yumuşak bir anlatımla yazılmış elime alınca bırakmak istemedim ve bittiğinde hafif esintili yaz akşamından ayrılmış gibi bir tat bıraktı, kesinlikle okunmalı
"Bu yaşamaklar. Nasıl yorucu. Ne kadar acı Halil. Bunları yaşıyor olmak çok acı."
İncelememe Birgül'ün cümleleriyle başlarken öncelikle biraz kitaptan bahsetmek istiyorum. Kitapta dört farklı kişi var ve olayları bu dört kişinin gözünden de okuma şansı yakalıyoruz. Bir kişi olayı anlatırken diğer kişiye kızma hakkınızdan emin olmayın çünkü muhtemelen diğer kişiyi okuyunca fikriniz değişecek. Belki birini haklı bulup birini bulamayacaksınız, belki çok kızacaksınız, belki merhamet duygunuz kızgınlığın önüne geçecek. Sonuç olarak yaşamaklar, nasıl yorucu...
Kitabı okumaya başlamadan önce kitabı bu kadar samimi bulacağımı düşünmezdim açıkçası. Bazı sayfalarında sanki kitap okumuyor da kitapta yaşıyor gibiydim. Dili zor olmayan edebi bir dildi bana göre. Bir hikayeyi farklı kişilerin gözlerinden görmek istiyorsanız kesinlikle okumanızı tavsiye ederim.
Puan vermedi·176 syf.··
Beğendi
·2023 5. kitabı
·22 saatte okudu
·Okunma: 17 Ocak 2023 22:31
Yeni tanıştığım bir yazarın romanı ile geldim: YAŞAMAKLAR
Romanda çoklu bakış açısını görüyoruz yani dört karakterin ağzından olayları öğreniyoruz, bu durum romana dinamizm katmış.
Kenan, kanadı kırık bir çocukluğun içe kapanık yetişkinliğe uzanan, yalnızlığa sürgün kahramanımız. Romanın ilk kahramanı. İlk anlatıcısı.
Füsun, ikinci anlatıcı ve kahramanımız. Kenan'a tanışarak sahneye çıkıyor, onunla bir köprü kuruyor kendi yaşamak macerasıyla. Köprü sağlam mı, değil mi, okumak lazım tabii.
Halil, üçüncü kahraman ve anlatıcı. Kenan'ın babası, kendi çocuğuna gölge olamayan bir çınar, aşkının peşinde koşan bir dev. Kendi yalnızlığını tanımayan...
Birgül, dördüncü kahraman ve anlatıcı. Kenan'ın annesi, Halil'in terk ettiği sevgili, kendi karanlığına ve gürültüsüne mahkum bir yürek, tek darbeyle hayattan kopan.
Aysel'i ve Hikmet'i unutmamak lazım, onlar da önemli kahramanlar ama anlatıcı değiller.
Yazarın kalemi oldukça akıcı, romanı kısa sürede okuyup bitirdim.
Sizin de okumanızı öneririm. İyi okumalar dilerim.
Yazar Hakkında
Caner AlmazYazar · 3 kitap
1986 İstanbul doğumlu. Birçok fanzin ve dergide öyküleri yer aldı. Birçok edebiyatında gönüllü olarak çalışıyor. İşletme mezunu ve sosyoloji okuyor. Okumayı ve yazmayı sever.
