Gökyüzü aydınlık diye mi üzülüyorsunuz? Teninizi yakan güneşe gülümseyin. Çünkü karanlığın içindekileri bir kez gördüğünüzde, bir daha asla eskisi gibi olamazsınız.
O kim miydi?
O, çocukluğumdan beri takıntılı olduğum çocuktu. Her zaman etrafında olmama rağmen beni fark etmeyen, adımı bile bilmeyen çocuktu. O, arkadaşım ona fotoğrafımı gösterip, "Bu kız sizin okuldan mı?" diye sorduğunda, "Onu hiç görmedim, muhtemelen bizim okuldan değil." cevabını veren çocuktu. O uğruna fıtyınlar kopardığım çocuktu. O Pamir Yelkıran'dı. O tebessüm ederek kafasını yer ederken sağ yanağındaki gamzenin çıkartan ve küçük çaplı kalp krizlerime zemin hazırlayan çocuktu. O benim ilk kalp ağrıdı, tutunmak isteyip; tutanamadığımdı. Yarım kaldığım, yanına kalamadığımdı. İmkansızımdı. Bilinmelidir. Katilimdi. Kıyamadığımdı.
Bence alışılmış bir cinayet romanı tarzının dışında bir kitap düzeni var. Sanki polis ekibin içinden birisiniz. Gazete yazılanlar cinayet hakkında atılan Tweeter tamamen sürükleyiciliği arttırmış bence kesinlikle tavsiye ederim
Yayınlandıktan sonra intihar oranlarının artması ile dikkat çeken bir kitap evet ağır bir melankoli içeren bir kitap ama şahsen eski Türk filmlerinde de bu kadar acı olduğunu düşünüyorum. Yazarın anlatımı iyi tavsiye ederim