O kadar mı sevilesi değildim senin gözlerinde?
Yüzüme bile bakmayacak kadar,
Yanımda soluk almak istemeyecek kadar...
Bilemezdim,
Bakılsı gözlerinin bana bakma ihtimalinin
sadece bir ihtimal olarak kalacağını.
Aşk neden bu kadar acıtır?
Aşk mıdır acıtan,
yoksa olmayacak bir ihtimale bağlanmak mı sadece?
Peki bu ihtimalin varlığı bile
neden kör eder insanı böyle
gerçekleri göremeyecek kadar?
Sensizliğin düşüncesi bile
soluksuz bırakmaya yetiyorken beni,
nasıl nefes alacağım
gerçek sensizlikte?
Ne kadar acıttığını bilsen keşke.
Keşke...
Bu mısraları yazarken bile
ümit eden kalbime lanet okumak istiyorum.Seni sevdiğim için değil —
beni asla sevmeyeceğin için.
En ufak bir umut kırıntısı yokken,
umut etmeye devam eden kalbim...
Nasıl anlatabilirim sana,
sonsuzluğun bile
umutsuzluğumun yanında yetersiz kaldığını?
Ufuk gözümde canlanır,
bana yakın görünen bir serap gibi.
Hiç gerçekleşmeyecek bir umut gibi —
aşkına olan ümîdim gibi...