Meltem

Gelince sen geliyordun , ama gidince dünya kopuyordu yüreğimden . Çarşılardan bir serinlik gibi geçiyordum . Sana gelirken kalabalık bile güzelleşiyordu. Eşiğinden değilde güzden yaza geçiyordum her seferinde . Ağzın bulutların ülkesiydi. Gövdene bakıp bakıp iyilik bu diyordum . Yitikleriminde , kazançlarımında adı oldun bir gülüşlük vakitte . Uzaklara bakmaya seninle başladım . Benim için işgal senin dışındaki herşeydi. Senden geçiyorsa hersey aşktı . Dünya sensiz geliyordu üstüme . Hırçınlığım buydu , biraz korku , biraz keder , çokça ayrılık …

Reklam

Meltem

İnsan bağışlayarak yener yanlışı. İnsanın acısını insan alır . İyilik böyle kolay yenilemez

Meltem

Peki nedir öyleyse pişmanlık ? Yaptığımız seçimden ötürü yaşadığımız bu daralma , kendimizi aşağılama, ömrümüzü yadsıma ? Her yağmur damlası bir noktaya düşer , her yaprak payına düşen rüzgarı bilir , her ırmak kendı yatağında akar … ve insan yaşadığı sürece seçenekler içinden bir seçim yapar . Bir seçimle dışarıda bıraktığımız binlerce olasılığın , hiçbir zaman bilemeyeceğimiz gerçekliğinin , yaptığımız seçimden daha iyi olacağı düşüncesiyle kıvranmak , Nietzsche ‘nin deyişiyle ‘ köpeğin taşı ısırması ‘ değil midir ?

Takip Önerileri

Meltem

Bir gönül kırgınlığının acısını dindirecek bir yolculuk yapılmadı henüz

Meltem

İnsanın Acısını İnsan Alır ,

Suyu sevmeyen insanın , rüzgarı anlamayan , gökyüzünde bir bulutu olmayan insanın gideceği uzaklık olsa olsa kendine sızan çaresizliğidir .