Birbirine geç kalmış insanlar, başka başka hayatlar hayal edip bambaşka hayatlar yaşamak zorunda kalırlar ve bir süre sonra kendileri dışında çevrelerindeki herkesi mutlu etmek zorunda bırakılırlar: iyi bir anne, iyi bir baba, iyi bir teyze, iyi bir amca, iyi bir dayı, iyi bir hala, iyi bir evlat, iyi bir eş ama asla tam manasıyla mutlu bir insan olamazlar... Hep başkalarının "iyi ki" leri içinde mutsuz bireyler kalırlar...
Bir Yusuf, bir Şivekâr
Anlamı yoktu artık ayrı hayatlarının
Çabuk anladılar ki armağanmış yaşadıkları
Verilmeyi beklemişler birbirlerine.
İki insan diyelim isterseniz artık onlara
Bizler de başvuralım
Tarihin ve tabiatın
Güç yetiremediği
O ifadeye...