Məni çağırırlar çətin xasiyyətli və soyuq insan
Sükuta tab gətirmir, sevə bilmir, donur insan
Mənim varlığım çoxları üçün olub dərd və cəza
Əlindəki baltayla cəlladını yolur insan
Mən gedirəm bir neçə saatlıq anlamaqçun
Həyatıma kənardan özgə adamtək baxmaq üçün
İçimdə fırtınalar, zəlzələlər, burulğanlar
Sizin nifrət içimə qığılcımdı, partlamaq üçün
Gedirəm axtarmaq üçün, ürəkdən ağlamaq üçün
Diz çöküb öz qarşımda özümü bağışlamaq üçün
Gülərüz insanlar və bəyaz dişli tanışlardan
Özüm tək bədbin və pis insanlara qovuşmaq üçün
Sən məni anlamaq üçün ən azı olmalısan şair
Məni bağışlamaq üçün yəqin olmalısan Allah
Və əgər sən ikisindən heç biri deyilsənsə
Götür istədiyin daşı, məni olar daşlamaq...
öyle yıkma kendini
öyle mahsun, öyle garip…
nerede olursan ol
içerde, dışarda, derste, sırada,
yürü üstüne üstüne
tükür yüzüne celladın
fırsatçının, fesatçının, hayının…
dayan kitap ile
dayan iş ile
tırnak ile, diş ile
umut ile, sevda ile, düş ile
dayan rüsva etme beni!
Ahmed Arif
Ruzigarı qara, daim gecəsi tar keçir
Hər kimin eşqdə bir yari sitəmkarəsi var
Necə qan cuşə gəlib eyləməsin ahü-fəğan?
Könlümün dideyi giryan kimi fəvvarəsi var!