"Pepsi seviyorsun öyle mi? Seni içine bomba konmuş bez bebek gibi fırlatacaklar Ruhi Mücerret. Son nefesini çalıp satacaklar. Bu dünya, ortasında senin bulunduğun bir suç mahalline dönüşecek. Yazık ki hafızanın dikişleri patlamış. Handiyse yarım asırdır bu camide beş vakit buluşuyoruz. Hala benimle tekrar tekrar tanışıyorsun. Evinde zuhur eden kadın, kendisini sana "eski hizmetçi" diye yutturabiliyor. Nicedir peşinde dolanan şu Civan herzevekilini safderun addediyorsun amma, o kanlı elleriyle senin kabak başına ne çoraplar ördüğünden haberin yok."
Shakespeare'in hakkı var, dünya hakikaten bir sahneydi: Benim yuhalanarak çürük yumurta yağmuruna tutulduğum bir sahne. Zira amatör pandomimci gibiydim: Sessizlikte iyi, fakat şovu yetersiz.