Tuhaf şey, kıyametini zin yaklaştığını bildiğinizde bütün anlar kıymete biniyor, hiç birini ziyan etmek istemiyorsunuz. Ama sonra ölüm yine ırak olduğu varsayılan meçhul bir vakte ertelenince, tek yaptığı nız, hızla tüketirseniz çok arzu ettiğiniz bir yere ulaşacakmış sınız gibi, günleri bozuk para misali harcamaya çalışmak olu yor. Varacağınız istasyonun boyunuza göre kazılmış bir çukur olduğunu unutup, süratle eritmeye bakıyorsunuz zamanı.
Çocukluğumuzun altın günlerini neden hep özlemle anarız, biliyor musunuz? Nietzsche bunun nedenini, o günlerin kaygısız günler, en küçük bir kaygının olmadığı günler, ağır ve acı veren anılarla, geçmişin çöpleriyle yere çökmeden önceki günler olmasına bağlar.