Oblomov, bireysel tembellikten çok varoluşsal bir çekilme hâlini merkezine alan, psikolojik yönü güçlü bir roman. Oblomov’un pasifliği; korku, kararsızlık ve içe kapanma ile örülmüş derin bir ruhsal çatışmayı yansıtır. Anlatımın bilinçli biçimde ağır ilerlemesi, karakterin donuk iç dünyasıyla duygusal bir uyum içindedir. Yer yer tekrar eden yapı okuma akışını zorlaştırsa da eserin insan ruhuna dair sunduğu melankolik derinlik, kitabı anlamlı ve etkileyici kılıyor.