Genelde ilaç gibi gelecek olan , durumuma ve düşüncelerime uyan kitaplar arar ve sayfaları yıpranana kadar onları tekrar tekrar okurum , her şeyin altını çizerim ve buna rağmen kitap , bana kazandıracak bir şeyler barındarmaya devam eder. Kitaplar benden hiçbir zaman bıkmaz. Zaman içinde , tamamen iyileşmemi sessizce bekleyerek buna bir çözüm sunarlar .
Yaşarken çok ağlamak istediğim zamanlar oldu. Başaramadım.
Gözyaşlarımı içimde tuttum.
Ağlamaya başlar da duramazsam diye korkardım , taşarsam, kendimi bir gözyaşı selinde bulur ve boğulursam diye .
Katılığım göstermelikti , yufka yürekliydim. Duygusallık mı , yapmacık bir duyarlılık mı ? Kim bilir.
Yolun sonu silinmiş. Yolun olmadığı bir yol yaratmaya çalışıyorum ama o engebeli zeminin üstünden ne kadar geçsem de bir yola dönüşmek bilmiyor. Parmaklarım taşlara çarpmaya devam ediyor.