Didem Bilaş'ın çok sevdiğim bir kitabı daha.. Bulut ile Yağmur'un yaşadığı aşk, birbirlerine karşı duydukları sevgi, çocuklarına verdikleri değer.. hepsi çok değerliydi benim için. yazar son sayfalarda ise beni bir hayli şaşırttı ve kitaptan aldığım zevk daha fazla arttı. okumanızı tavsiye ederim. dinlendirici, insana huzur veren, tanıdık hissettiren bir hissi var Didem Bilaş'ın kaleminin.. tadı damağımda kalıyor her seferinde.
Gece, kaçar gibi nefes nefese geçip gitti ve bir sonraki gün de ona kıyasla aceleyle tükendi bitti, sanki birlikte geçirdiğimiz saatler saniyelere özendi. Avucumuzda kalan tüm zamanı birbirimiz için geçirdik, huzura bu denli yakın olduğum kaç vakit olmuştu ki?
"Gitmemişsin," dedim.
Yüzünde beliren kendini beğenmiş gülüş, bir şeyleri örtmeye çalışır gibi dudaklarına asılıyordu. "Bazıları senin kadar kolay terk edemiyor demek."
Kendimi bu ihtimal için hazırlamamıştım, şimdi aniden gerçekleşmiş bu vedayı algılayamıyordum. Göğsüm, kaburgalarım zalim bir piyano gibi gürültüyle birer birer göğsüme saplanmış gibi bir acıyla sancıdı. Zamansızlık beni kıskıvrak yakalamıştı.
Bu gerçekten kalbimi kırmıştı.