Yapılan fiillerin aynı olması, niyetin de aynı olması anlamına gelmediğini yine Yusuf aleyhisselâmın vesilesiyle öğrendik. Nasıl mı? Yusuf aleyhisselâm da Züleyha da kapıya doğru koştu. Yusuf aleyhisselâmın koşması, günahtan kaçmak için, Züleyha’nın koşması ise günah işlemek içindi. Neye koştuğun değil, ne için koştuğundur önemli olan.
Denilebilir ki insan, aklıyla değil, mevsimle hareket eden bir mahlûktur. Yazın tembelleşir, güzün mahzunlaşır, kışın kabuğuna çekilir, baharda ise başında kavak yelleri eser. İşte baharın en büyük galebesi budur: İnsan denilen varlığı serazat hâle getirmesi.
Ve işin garibi, biz de buna gönülden razı oluruz.
Varsın ne hâle getiriyorsa getirsin!