Moonlight
@Moonlight5
İstanbul, 5 Ağustos
209 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Başkalarını memnun etmek adına onurumuzdan feragat ederiz. Başkalarından kabul görmek adına bedenimize zarar vermeyi bile göze alırız.
Ergenlik çağında gençlerin, sırf diğer gençler tarafından reddedilmemek için drug (uyuşturucu ve uyarıcı maddeler) kullanmaya başladıklarını görüyoruz.
Gençler esas problemin, kendilerini kabul etmemek olduğunun farkında olmuyor. Kendilerini reddediyorlar çünkü göründükleri gibi değiler.
İstedikleri gibi olamadıkları için de utanç ve suçluluk duygusu hissediyorlar. İnsanlar, olmaları gerektiğine inandıkları gibi olmadıkları için kendilerini sonu olmayan bir cezaya mahkum ediyorlar.
Reklam
Gerçekte kim olduğumuzu ifade ederek yaşayabilme riskini almaktan korkuyoruz. Sadece kendimiz olarak yaşamaktan korkuyoruz. Hayatımızı, başka insanların taleplerini, beklentilerini karşılamaya çalışarak yaşamayı öğrendik. Başka insanların bakış açılarına uygun olarak yaşamayı öğrendik. Çünkü kabul edilmemekten, başkası için yeterince iyi olamamaktan korkuyoruz.
Dünyadaki insan toplumlarında gördüklerimiz;
müthiş bir ıstırap, kızgınlık, intikam, bağımlılıklar, sokaklardaki ˛şiddet ve devasa boyutlarda adaletsizliktir.
Eğer adalet varsa bu yeterlidir. Hatayı bir daha yapmayız. Oysa hatamızı her hatırlayışımızda kendimizi yeniden yargılarız, yeniden suçlu buluruz, ve kendimizi yeniden cezalandırırız.
Her hatırlayışımızda tekrar ve tekrar, tekrar ve tekrar cezalandırırız. Eğer karımız veya kocamız varsa ve o da bize hatamızı hatırlatıyorsa, bu ceza bir türlü bitmez. Bu adil mi?
Gerçek adalet, her hatanın bedelini bir kez ödetir. Gerçek adaletsizlik, her hatanın bedelini tekrar tekrar ödetir. Bir hatanın bedelini kaç kez öderiz? Yanıt binlerce kezdir. İnsan, dünyada aynı hatanın bedelini binlerce kez ödeyen tek hayvandır. Diğer hayvanlar her yanlışlarının cezasını bir kez çeker.
Ama biz? Bizim çok güçlü belleğimiz var. Bir hata yaparız, kendimizi yargılarız, kendimizi suçlu buluruz, kendimize ceza veririz.
Reklam