Moonlight
@Moonlight5
Sonra teknoloji öyle bir yere geldi ki, dünyanın bütün kentleri, hayatları, çölleri, dağları, insanları, avuçlarımızın içine sığdı. Artık hayal kurmuyorsunuz
Fotoğraftan bir gerçeğe bakarak her yeri, her şeyi biliyorsunuz! Aslında bu imkân bizi hiç düşünmediğimiz bir yabancılaşmanın da tam ortasına bı rakıyor. İçinde yaşamadan tuhaf bir yalnızlıkla kuşatılıyoruz.
Bu, giderek bizi bir korkunun içine atıyor. Bilmediğimiz hayatları yaşamadan tüketiyoruz. Oysa, içinde yaşamak öyle mi?
Önceden uzak bir merak olan hayatlar artık bizim hatıramız oluyor. Bizi, halka halka dünyanın sınırlarına taşıyor. Hayal, yaşamanın elifiyse, gerçek, büyümenin ve güzelliğin bütün harfleri oluyor.
Reklam
Bizim çocukluğumuzda nineler, teyzeler, halalar masallar anlatırlardı. Hiç görmediğimiz yerlerin hayalini kurmayı o masallar öğretti bize.
Sonra kitaplarla sürdü bu öğrenme.
Aslında olan şuydu; sözler, yazılar bir resim çiziyordu. Bir çöl resmi, dağ resmi, deniz diplerinin resmi, büyük kentlerin, ışıklı caddelerin resmi, buralarda çırpınıp duran kadınların erkeklerin resimleri.
Bellek bizim hem ödülümüz hem cezamızdır. Bizim kendimizle ve dünyayla kurduğumuz ilişkiye göre, yaşadığımız gerçeğin bize verdiği acıya ya da sevince göre, geçip geldiğimiz geçmiş aklımızda kalbimizde gövdemizde istediği gibi at koşturacaktır. Bu, bir gün kötü bir hatırayı güzelleştirecektir, bir gün yaşadığımız sevinci karartacaktır.
Eğer siz, yeteneğinizin size bağışladığı yaratma büyüsünü, başka hayatların, başka zamanların, başka acıların, rüyaların, başka akılların büyüklüğü ile büyütmezseniz, payınıza ancak ölü bir tekrarı bir daha tekrar etmek düşer.
Hayat, insanın bütün yaşadıklarını şaşkınlığa çeviriyor, hayranlığa çeviriyor, unutma masalına çeviriyor, anlamanın azabına çeviriyor.
Bazı duygular söze gelmiyor. Söylemekle anlaşılmıyor. Kalbimizdeki boğuntu biraz daha ağırlaşıyor. Bizi, gerçeğimize biraz daha gömüyor. Dilsiz çana çeviriyor.
Reklam