Senin sınıfından olanların hep kelekçe bir saflığı vardır. sorunlara sınıf açısından değil gözü yaşlı bir yufka yüreklilikle bakar halkı tanımazsınız. onlar da güven duymaz size. suçluluk duygusu ve gözyaşları onlar için pek önemli, daha doğrusu yararlı değil. onlar kendilerini ne suçlu hissederler ne de yufka yürekleri vardır. kuşkulu ve gerektiğinde haindirler. iyi yürekli ya da kötü yürekli olmakla ilgisi yok onların, var olup olmamakla var. Buna da bilek ister. zayıflardan pek hoşlanmazlar. onları kendine inandırman için ne iyi niyet, ne de insan sevgisi yeterlidir. Tam tersine, onlara katıldığına dair kanıt isterler. seni onlardan ayıran şeylerle bağını koparmanı isterler. Yani bu düzenli olan bağını. Çünkü bu yürek denen nesne katılaşıverir ve o zaman eski rahatlığına dönebilirsin kolayca.
Reklam
Susuz bir yaz limonundan bardaklar dolusu limonata çıkarmak istercesine sıktığı halde hiçbir şeyi değiştiremediği için kararıyordu içi.
Okuduğum ilk Bukowski kitabı. Çocukluğu, ilk gençliği ve 30'lu yılların zor koşullarını anlattığı bir otobiyografi. Yazarın nasıl bu kadar umursamaz bir şarapçı olduğunun nedenleri ve sonuçlarını anlattığı bir çeşit Bukowski okumaya giriş kitabı da denebilir.
Sınıfsal konumunun farkında, öz duyarlılığı gelişmiş, farkındalığı yüksek biri. Ama yaşamaya, geleceğe, kendine dair bir planı yok. Dönemin ekonomik koşulları, dünyanın savaşta olması falan elbet etkili bunda. Karamsar ve bireyci. Ama bireyciliğinin arkasında ciddi bir merhamet ve duyarlılık da göze çarpıyor.
20'li yaşlarımda okusam daha mı farklı bakardım bilmiyorum ama bu yaştan sonra benlik olmadığına karar verdim. Belki bir gün başka bir kitabını okur öyle karar veririm. Ya da vermem. Bakalım...
Üniversite tahsili insanı sonsuza dek mahvedebilirdi. kitaplar yumuşatıyordu insanı. kitabını bırakıp sokağa çıktığında kitapların sana söz etmedikleri şeyler bilmek zorundaydın.
Reklam