Onun nurları kaybolduğunda izleri kalır. Ona muhatap olan kimse, onun nurları kaybolduğunda bile, bir sonraki gelişine kadar izlerinin bereketinde yaşar. Böyle böyle gündüzünün güneşi tam anlamıyla doğar, ondan sonra da artık batmaz.
Vecd o kalbe vârid olan, düşünme ve çaba olmaksızın, ya coşkun bir şevk veya rahatsız eden bir korku olarak kalbe çıkagelen hâldir. Tevâcüdden(vecd gösterisi) sonra da gelebilir.Vecd tecrübesi, hakikatlerin sırları için gösterilen çabanın meyveleridir. Aynı şekilde ibadetlerin tatlılığı da, zahiri taatteki çabanın meyveleridir. Hakikatlerin ve tevhidi sırların deneyimi güçlendikçe, vecd de güçlenir. Aynı şekilde ibadete devam artarsa, tatlılığı da artar.