Huzur aradım, durdum bu sokaklarda.
Çaldım her kapıyı, medet umdum,
Umut ettim mutluluğa.
Karnım toktu benim,sevenim pek çoktu... Yetmedi mutluluğa.
Tek gülüşle soldu heveslerim.
Uzanmadı günden geceye,
Yetişmedi yarınlara,
Soldu bir gül gibi gülmelerim.
Neyim eksik benim?
İçimdeki boşlukta kaybolurdum ben.
O boşluk ki kör bir kuyu...
Kör ebe misali; aradım, taradım.
Sonra anladım, Hak kalemden.
Sana hasret yüreğim ezelden.
İndirdin hakikat perdesini,
Açtın gözlerimi;
Merhametin sardı yüreğimi.
Allah diye yankılandı dilim,
Çözüldü düğümlerim.
Huzur verir ne para, aş ne de aşk.
"Kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur." (Ra'd, 28)
Yüreğim senin sevginle yön bulur.
10.11.2025 ~Morşil