Mustafa poyraz
@Mpoyraz38
Mpoyraz.38
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Hüzün şelalesi
Şeker Portakalı, çocukluğun masumiyetini değil; çocukluğun içindeki yalnızlığı ve kırgınlığı anlatan bir romandır. Zezé, yaramaz bir çocuk gibi görünse de aslında erken büyümek zorunda bırakılmış, sevgiyi hayal kurarak ayakta tutan küçük bir ruhtur.
Şeker portakalı fidanı, Zezé’nin sığınağıdır. Kimsenin dinlemediği bir çocuğun, içini dökebildiği tek dost… Bu yönüyle kitap, hayal gücünün değil, sevgi eksikliğinin insanı nasıl konuşturduğunu gösterir.
Romanın en can yakıcı tarafı şudur:
Zezé kötülük yapmaz; yalnızca sevilmek ister. Ama dünya, onun kalbine sert davranır. Ve insan, bir çocuğun bu kadar acıyı bu kadar sessiz taşıyabilmesine üzülür.
Şeker Portakalı bize şunu hatırlatır:
En çok yaramaz denen çocuklar,
aslında en çok incitilmiş olanlardır.
Bu kitap bitince insan şunu düşünür:
Bazı çocuklar oyuncaklarla değil, acıyla büyür.Ve o acı, ömür boyu içlerinde bir yerlerde kalır.
Sessiz bir çığlık
Bu kitap, sevilmenin değil anlaşılmanın insanı hayatta tuttuğunu anlatır. Bazen bir insanın kalbine bir kez dokunulur, ama o dokunuş bir ömür taşınır.
Kırmızı defteri mi.
Kitabın gücü, büyük olaylardan değil küçük kırılmalardan geliyor. Mira’nın defteri aslında bir günlükten çok daha fazlası.
Söylenememiş sözlerin,
Yarım kalmış sevmelerin,
Beni kim gerçekten anladı?
sorusunun yazılı hâli.İnsan bazen anlatmak için birini değil, bir defteri seçer.Çünkü defter yargılamaz, terk etmez, “abartıyorsun” demez.