Ferhat
@MrMersault
Ruhumuz gerçeklerin bulunduğu bir yer mi ? Yoksa gerçek denen şey yalnızca hikayelerimizin aldatıcı gölgeleri mi ?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İçimizden her zaman akan düşünceler , resimler ve duygular ırmağı , bu azgın ırmak öyle şiddetlidir ki bir başkasının bize söylediği bütün sözlerin eğer o sözler tesadüfen kendi sözlerimize uymuyorsa, sulara kapılıp gitmemesi, unutulmamaya terk edilmemesi bir mucize olur.
İnsanın kendisini tam anlamıyla kavrayabilmesinin en iyi yolunun bir başkasını tanımayı ve anlamayı öğrenmek olması mümkün müydü ?
İçimizde olanın ancak küçük bir kısmını yaşayabiliyorsak, gerisine ne oluyor ?
Kelimeler düşüncelerin ifadesi mi hala ? Yoksa, lakırtıların içe kazılı izleri durmaksızın parladığı için insanları oraya buraya sürükleyen etkili ses oluşları mı sadece ?