İbrahim Yıldız
@MrZugzwang
Bende bundan keyif alıyorum. Var mı itirazın? Varsa şu köşede kafana atarım. İtirazın varsa söyle.
1990
138 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
''Tiksiniyorum bütün bunlardan.
Sözler değil. Eylem. Artık yazmayacağım.''
18 Ağustos 1950'de, yani bir otel odasında uyku hapları ile intiharından tam 9 gün önce bu notla bitiriyor günlüklerini Cesare.
1935-1950 yılları arasındaki günlüklerinden oluşuyor kitap. Ben bazı bölümlerini hiçbir şey anlamadan okudum. Kavramlar, kavramlar, kavramlar... Benim cahilliğimden de olabilir muhtemelen ama bazı bölümleri vardı ki okuduktan sonra kendimi tavana bakıp, düşüncelere dalarken bulduğum. Günlüğü genel olarak, yaşadığı buhranları, yazıyı, kadınları, toplumları, mitolojiyi, tarihi, hristiyanlığı, içindeki doğa sevgisini ve daha birçok şeyi içeriyor.
Kendisi kesinlikle yalnız kalmış değil, yalnızlığı seçmişte diyemeyiz onun için, kendisi zaten yalnız bir ruh olarak yaratılmış, o şekilde yaşamış ve ölmüş...
14 Ağustos 1950'de, intiharından 13 gün önce ise şunu yazmış;
''Yapacağımı yaptım şu dünyada, elimden geldiğince. Çalıştım, şiir verdim insanlara, pek çoklarının acılarını paylaştım.''
Reklam
''Edebiyat dünyası, harika şeyler yazmış berbat adamlarla dolu'' lafının vücut bulmuş halidir benim için Emrah Serbes.
İçerisinde ''Şahsi/Çürüme ve Olağan Hikayeler'' olarak 3 başlık altında toplam 15 hikaye var.
Ve hepsi çok farklı hisler uyandırıyor, insanın ağzında tuhaf, tarif etmesi zor tatlar bırakıyor.
Size bir yemek yediriyor, bu yemek hoşunuza gidiyor, hapur hupur iştahla yiyorsunuz o yemeği ama biri size sorsa size ''Nasıl bir yemekti?'' diye, bunu tarif edemiyorsunuz. Ya da ben edemiyorum, öyle bir şey...
Bir sonraki dayakta görüşmek üzereEdebiyat
Bana yirmili yaşlarımın sonu otuzlu yaşlarımın başında, okumanın, yazmanın ne anlama geldiğini gösteren adamın son kitabı, öykü kitabı. Çeşitli dergilerde, fanzinlerde yayımlanan yazılarının derlemesi. Bana ilaç gibi geldi. Okumaktan uzaklaştığım bu günlerde, kanayan yarama pansuman gibi geldi. Eğer Hakan Günday ile daha önce bir seyahate çıkmadıysanız bu kitap ile yola koyulabilirsiniz. Yazarın hayata, ülkeye, insana, insanlığa bakışını, kafasının çalışma şeklini, halet-i ruhiyesini, çok zorlarsanız belki beyin kıvrımlarını bile görebilirsiniz.
Bu kitap, yazarın romanlarına ayna tutar en fazla. Romanlarıysa sizi ayna dolu bir odaya tıkar. Bu nedenledir ki bazı insanlar, aynı Derda gibi, yazarın adını parmaklarına dövme yaptıracak kadar severken, bazıları da yazarı gördüğü yerde dövecek kadar nefret eder.
Ama bu kitap sizi dövmez, en fazla biraz tartaklar. Böylece romanlarında yiyeceğiniz bir araba dayağa ön hazırlık, bir antrenman olur. Bu öykü kitabı hamlığınızı alır, kavgaya hazır eder belki ama romanlarında dayak yemekten kurtulamazsınız. Kinyas ve Kayra ile kulağıma yediğim yumruğun çınlaması yıllardır geçmedi… ZARGANA ve AZ da uğradığımız tecavüz…PİÇ’te can çekişerek ölüşümüz… DAHA’da cesetlerden yapılmış bir tabutla diri diri gömülmemiz…AZİL ve ZİYAN’da aklımızı kaybetmemiz yada bir aklımızın olmadığını anlamamız…ZAMİR’de insanın insanla barışmasının olanaksızlığını farketmemiz…Tüm bunlar halen çok canlı ve son olarak hepimiz biliyoruz ki “Kayra Ölmedi”