"Sabahtan akşama kadar bir şey bekleniyordu ama hiçbir şey olmuyordu. Yeniden, yeniden bekliyordu insan. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu; düşünüyor, düşünüyor, düşünüyordu ta ki şakakları zonklayana kadar hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız... Yalnız..."
"Bize bir şey yapmadılar, sadece büsbütün bir hiçliğin içine bıraktılar, çünkü bilindiği üzere dünyada hiçbir şey hiçlik kadar böylesi bir baskıyı insan ruhuna uygulayamaz."
Sabahattin Ali'nin eşine ve kızına yazdığı mektuplardan oluşuyor kitap. Tüm acılara, sıkıntılara rağmen dik duruşları ve birbirlerine olan bağlılıkları takdire şayan.