Meltem Baş
@MrsCYA
Denedim olmadı. Çabalarımın sonu nihayete varamadı. Ben hüsrana komşuyum. Uykum kaçtı. İflasın eşiğine battı bu suçsuz gözlerime hesabım ağırdır vardır şerrim de velakin kalanım hayırdır...
İnsanın kendi kendisini suçlamasının keyif veren bir yanı vardır. Kendi kendimizi suçladığımız zaman başka birinin bizi suçlamaya hakkı kalmadığını düşünürüz. İnsanın ruhunu suçluluk duygusundan arındıran şey itiraf etme eyleminin kendisidir; günah çıkartan rahip değil.
.. Kadınlar bizde şaheserler yaratma arzusu uyandırıp sonra da o şaheserleri yaratmamıza engel olurlar..
... Medeni bir insan aldığı hiç bir hazdan pişmanlık duymaz, medeni olmayan insan zaten haz nedir bilmez.
... Gelip geçici bir hevesle ebedi bir tutku arasındaki tek fark hevesin biraz daha uzun sürmesidir.
* Spoiler İçerir.
Önyargılardan uzak okunması gereken bir kitaptı. Kitabı okumaya başladığımda çok abes bulduğum Yeni Dünya hayatına nasıl da sempati duyduğumu ve Lenina ve Bernard Nex Mexico Ayrıbölgesi'ne gittiklerinde onlarla beraber Kızılderili yerli kabilelerin hayatını anlatışından nasıl rahatsız olduğumu farkettim. Yazar Bernard ve Lenina'yı Ayrıbölge'ye göndererek Ayrıbölge'de Yeni Dünya'ya ait bir vatandaşın nasıl çaresiz kaldığını ve onların yaşam biçimlerine nasıl hayretle ve tiksinti ile baktığını anlatırken , burada karşılaştığı John ve Linda'yı da Londra'ya götürerek John'un Yeni Dünya'daki yaşayışa nasıl korkunç bir kabus gibi baktığını göstererek büyük bir tezat yaratmış.
İki dünyanın da kendisine göre güzel tarafları varken Ütopya türünde yazılması ve amaç farklılıklara dikkat çekmek olduğundan ve Sonsöz ve Sunuş kısımlarındaki açıklamaları okuduğunuzda göreceğiniz üzere 1930ların dünya koşullarında ABD yaşamına eleştiri olarak yazılmış olmasından belki de yaşam şartları ironik bir şekilde abartılmıştır. (Belki de ütopik bir okuma yapmaya alışık olmayan ben böyle düşünüyorumdur:)) Okurken bile rahatsız olduğum yaşam biçimleri işlenmiştir. Kitap başlarında Bernard, John'un sahip olduğu özelliklere benzer davranışlar sergilediğinde Bernard'ın fikirlerine sempati duymuş olsam da sonunda Vahşi'nin ortadan kaybolmasını o kadar çok istedim ki.. Vahşi güzel ve kutsal bulduğu şeyler uğruna sürekli olarak kaos yaratıyordu.
Huzurlu bir yaşam uğruna her şeyden ödün verilebilirdi. Düzenin her türlüsü kaostan yeğdi.
Yazar, kitabı yazdıktan sonra neden ortası bir hayat sunmadım diye sormakta haklıydı. Okur buna ihtiyaç duyuyor. 3. bir seçeneği insan tüyleri diken diken olarak sorguluyor : Bunlardan biri olmak zorunda mı?? İstediğimiz şekilde yaşayarak fakat
