Bir zamanlar dağlar gördüğü yerde, bir zamanlar yüzler gördüğü yerde, bir zamanlar güzellik gördüğü yerde, şimdi bir perde vardı.
Dolayısıyla mazeret yoktu; kafaya takacak bir şeyi yoktu, insan doğasının onu ölüme mahkûm ettiği o günah vardı bir tek; yani bir şey hissedemeyişi.
İnsanlarda anlık hazzı artırmaya yarayan şeylerin ötesinde ne nezaket vardır ne inanç ne de hayırseverlik duygusu.
Böyle bir dünyaya çocuk getirilemez. Kalıcı duyguları olmayan, olsa da kâh şu yöne kâh bu yöne meyleden geçici hevesleri ve kibirleri olan bu şehvet düşkünü hayvanların soyu sürdürülemez ya da acıları kalıcılaştırılamaz.
Tutkular her zamanki kadar diri kalıyor, ama insan—en sonunda!—varoluşun tuzu biberi olan o gücü elde ediyor—deneyimi yakalama, ışığın altında yavaş yavaş evirip çevirme gücünü.