Hepsi bu. Korkma artık, diyor kalp. Korkma artık, diyor kalp, yükünü bütün hüzünler adına topluca ah çeken ve yenilenen, başlayan, toplanan ve bırakan bir denize boşaltarak.
Clarissa, şuna keskinkes emindi, evindeki ağaçların parçasıydı; oradaki evin, çirkin, viran, darmadağın evin; asla karşılaşmadığı insanların parçasıydı; en iyi tanıdığı insanların arasında bir sis gibi yayılmıştı, ağaçların sisi kaldırdığını gördüğü gibi onlar da onu dalları üstüne öyle kaldırırlardı, ama o hep uzaklara yayılıyordu, hayatı, kendisi.