“Söz veriyorum ansel rogers, burada olduğum sürece sana bir şey olmayacak.”
“Bana çok şey oldu dedektif. Burada mıydınız, yoksa değil miydiniz? Hangisi daha kötü…”
9/10
Beğendi
·2022 37. kitabı
İlk suçum, dalları bizim bahçeye sarkan ağaçtan bir tanecik elma yemekti. Güneş o iri elmaları nar gibi kızartmış, güzelim meyveler mavi göğe doğru bakınca kıpkırmızı ve pasparlak bir hal almıştı. Hem... Dallar bizim arazimize uzanmıştı, alanımızı ihlal etmişti. Kendime, hayatla yüzleştiğim o ilk soruyu sordum: "Bende olan, benim değil midir?"
O elma benim hakkımdı! Ağaca son derece büyük bir dikkatle tırmandım. Tutunduğum yerlerin sağlamlığından emin olunca kendimi yukarı ittim. Sonra daha yukarı, daha da yukarı... Özverimin karşılığı olarak o kıpkırmızı, pasparlak elmaya ulaştığımda; o elmanın artık eskisi kadar kıpkırmızı ve pasparlak olmadığını fark ettim. Kendime, hayatla yüzleştiğim ikinci soruyu sordum bu kez: "Neden eskisi kadar çekici değil?"
Sonra, ağacın altından bana doğru bakıp gülen dayımı ve kaşları çatık dedemi fark ettim. İnsanlar aynı hadiseye farklı tepki veriyordu, neden? İşte bu kez üçüncü soru türedi zihnimde: "Doğru ve yanlış birbirinden ayrılır mı yoksa beraber midirler?"
Kafamdaki sorular eşliğinde ağaçtan indim. "Neden çıktın o ağaca?" diye sordu dedem. "Sadece bir elma yiyecektim," dedim. "Ådem de yalnız bir elma yemişti," dedi. Son bir soru sordum kendime: "Neyin hak, neyin suç olduğuna kim karar verir?"
Çocukluğumda sorduğum bu sorunun yanıtını ancak büyüdüğümde verebiliyorum işte: "O elma Adem'in bahçesinde değildi dede."
