Yaşıyorsak acı hep olacak. Ama altında ezilmemeyi öğrenebilir insan. Acısından kaybolmadığı günler dileyebilir gelecekten. Yani kimisi mesala, mutlu olmak için özel bir sebep aramaz. Mutsuz olmadığını fark etmek yeter mutlu hissetmesine.
Bütün bunlar neden benim başıma geldi, neden bana oldu? Diye soruyor musun kendine hiç?
O zaman ben de sana sorayım. Neden sana olmasın? Ya da kime olmalıydı? Sen hak etmemiştin ama başkaları mı etmişti? Daha aptal olanlar mesela? Kendine karşı takındığın bu acımasız tavrın altında sinsi de bir kibir gizli, görüyor musun?