Bulunduğunda kendi içimize fısıldadığımız o uçurumları bir başkasına aynen tercüme edebilir miyiz? Dil her zaman eksik, kelimeler her zaman yabancı kalmaz mı ?
Hayatımda bir vesileyle iletişimde bulunduğum kişilere birkaç cümleden sonra insan sevmediğimi söyleyince garip tavırlara giriyorlar.
Heva heves ve arzularını kendisine ilah edinmiş, karşısındakine saygıyı geçtim öz benliğine saygı göstermekten aciz, çoğu zaman ne istediğini bilmeyen, empati ve iletişim yoksunu, insani değerleri kalbinde barındıramayan,
tek amacı kendi egosunu bir diğerinin üzerinde tatmin etmek olan, okuduğu kitaptan, doğadan yaşamdan nasibini alamamış et yığınlarına bir mana yüklemekten vazgeçmiş olmam sizi neden bu derece rahatsız ediyor ki?
Pek tabi sizler de beni sevmek zorunda değilsiniz bunu bir kayıp olarak da görmeyeceğim hiçbir zaman…
Ben sizler yerine kitapları,
doğayı, hayvanları, gökyüzünü
bir ömür boyu itinayla
sevebilmeyi diliyorum…
İletişim kurduktan daha birkaç cümle sonra söylediğin için direk o insana seni sevmedim demiş oluyorsun da ondan. Senin seçimlerinle değil iletişim şeklinle sorunları var gibi.