Merve
@Mrvpkmz
Okumayı sevdiğini yeniden hatırlayan...Bazen özlemek lazımmış!
Şu anda okuduğu kitaplar
“Hızla gelen, hızlı gider...”
İtiraf etmeliyim ki bu kitaba biraz önyargılı başladım. Çok popüler olan şeyler bende hep biraz önyargı oluşturur. Ama gerçekten çok güzeldi.
Kitabı okumaya başladığımda yazım hatası var sandım. Sonra bunun bilinçli yapıldığını öğrendim; Charlie’nin dil gelişimini bize bizzat hissettirmek için… Ve bence bu detay kitabı daha da etkileyici yapıyor.
Öğrenme güçlüğü çeken — ya da tam olarak hangi teşhis konuluyor bilmiyorum — birinin “akıllı olmayı istemesini” anlatan çok dokunaklı bir hikâye. Okurken şunu düşündüm: Aslında hayatımızın her döneminde biraz Charlie’yiz.
Kitapta beni en çok etkileyen bölümlerden biri, Charlie’nin geçmişi hatırlamaya başlamasıydı. İnsanların ona güldüğünü, onu kullandığını ve onunla alay ettiğini sonradan fark edip öfkelenmesi… Aslında biz de bunu yaşamıyor muyuz? Bazı davranışların bize zarar vermek için yapıldığını çok sonradan anlıyoruz.
Çok spoiler vermek istemiyorum ama hem Charlie hem Algernon kalbimde bir yerlere dokundu.
Ve dedim ki: “Hızla gelen, hızlı gider...”
Reklam
Bu kitap uzun süredir sürekli karşıma çıkıyordu. Merak edip okumaya başladım ve kısa olması sayesinde bir gecede bitirdim.
Uzun zamandır savunduğum bir düşüncenin ne kadar haklı olduğunu bir kez daha anladım: bence herkes anne baba olmamalı. Herkes üremek zorunda değil.
Özellikle yoksulluk arttıkça doğum oranlarının neden arttığını sorgulamadan edemedim. Kitap bunu doğrudan yüzüne vurmuyor belki ama arka planda çok güçlü bir şekilde hissettiriyor.
Ayrıca kitapta az da olsa ensest ilişki temasına değinilmesi oldukça rahatsız edici ama bir o kadar da gerçekçi geldi. Günümüz dünyasının pek çok sorununa, aile kavramına, sınıf farkına ve çocukların yaşadığı görünmez travmalara dokunan etkileyici bir kitap olmuş.
Bir gecede okunabilecek bir kitap aslında. Evet, bazı yerleri biraz acemiceydi, bazı yerleri de eksik geldi ama bitirdiğimde içimde garip bir his kaldı. İnsan kötü doğmuyor; ya zamanla öyle olmayı seçiyor ya da hayat onu buna mecbur bırakıyor. Değişik bir his...
Haaa ayrıca insan ne tehlikeli bir canlı yaaa. Bunu bu kitapta Gurur Vuran'da bir kez daha gördük
Altı Saniye
Altı Saniye
Bu kitaba başlayalı bir aydan fazla olmuştu; bugün nihayet bitirebildim. Okurken —ya da daha doğrusu dinlerken, çünkü sesli kitap olarak dinledim— çok zorlandım. Yer yer utandım, dayanamadım, kapatıp ara verdim. Böyle böyle neredeyse kırk günde tamamlayabildim.
İçindeki hikâyeler çok acıydı. Ama bu öyle “tüh tüh, vah vah” deyip geçilecek bir acı değil.
Anne babalar, lütfen çocuklarınızı koruyun. Ne acıdır ki bu kitapta, bazı çocukların babalarından bile korunması gerektiğini gördüm. Acı… gerçekten çok acı.
Bu kitap yıllardır kitaplığımda duruyordu; nedense bir türlü başlayamadım. Başladığımda ise iki gün yetti.
Zekâya her zaman hayran olmuşumdur. Aynı zamanda ondan çekinirim de. Çünkü zekâ, hayranlık uyandırdığı kadar ürkütücü de olabilir. Bu romandaki zekâ tam olarak böyleydi: soğuk, hesapçı ve rahatsız edici. Hasan Sabbah, tarihte de üstün zekâsıyla anılan bir figürdür. Ancak zekânın kendisi kadar, nerede ve ne için kullanıldığı da belirleyicidir. Yol tam da burada ayrılır.
Nasıl bir akıldır ki, haşhaş kullanarak insanlara cenneti gösterdiğine inandırır ve söylenen her şeyi yapacak, eli kanlı fedailer yaratmayı planlar? Kitleleri idare etmek için dinî, siyaseti, ahlakı, vatanı, milleti, kadını—kısacası insanın kutsal saydığı ne varsa—birer araç hâline getirip her şeyi istenilen düzene sokmak nasıl bir şeydir?
Roman, Hasan Sabbah’ın ağzından anlatılırken tarihsel gerçeklere mümkün olduğunca yaslanmaya çalışıyor. Bu tercih, anlatıyı hem inandırıcı hem de daha sarsıcı kılıyor. Akıcı ve sürükleyici bir kurguya sahip; okuru zihinsel olarak rahat bırakmayan bir metin.
Belki de asıl ürkütücü olan, bu zekânın bir masal değil, tarihin içinden çıkmış olmasıdır.
Vladimir Bartol
Vladimir Bartol
Reklam