Yalanın ağızdan söylenişi bir ahlak kusuru kabul edilirken kalem ile yazılanı hüner sayılır. Kitap şeklinde para ile satmak medeniyetin yazarlara bahşettiği garip bir imtiyazdır.
Yıldızlar karanlık içinde parladığı gibi fakir ve sefalet içinde de saflık ve yücelikle parlayan ruhlar yok mudur? Bir kalp, sevmek için mutlaka servete, asalete mi muhtaçtır? Bence en gerçek ikbal, ruhun göründüğü iki güzel göz; en büyük servet, kalbin hissini gösteren gül renginde dudaklardan akseden tebessümdür. Güzellikten büyük asalet, temiz bir kalpten büyük bir servet mi olur?