Musa D.
@Msdrl53
Sessizlikle iyileştirilmesi gereken anlar vardır. Bazı anlar sadece susuşla onarılabilir; sadece susmak o andaki çaresizliği, dehşeti ve öfkeyi giderebilir.
Kayıp yaşantısı, insanlara bir muhasebe imkânı verir. Kendilerini nasıl gördüklerini, çevrelerindeki dünyayı nasıl algıladıklarını, hayatlarının hangi istikamette seyrettiğini gözden geçirmelerini sağlar.
Materyalizm maddî olana ilişkin tatminsizlik hissini nasıl besliyorsa, sürekli mutluluğun peşinden koşmak da ona ulaşmayı güçleştirebilir. Mutluluk için asgarî olarak ihtiyaç duyduğumuz bir şey var: Bütün kalbimizle ‘şimdi ve burada’ olmak ve arzunun,hırs ve tamahkârlığın dikkatimizi çelmesine izin vermemek...
Bir yer var ve ben oraya ayağımı değdirdiğimde ruhumun dertleri şifa bulacak. Bir gök var ve ben onun altında durduğumda sağanak halinde huzur yağacak. Bu durum, varoluşun ‘dünyada evinde olamamak’la gelen ruh sızısından farklı.
Dünyada bir ev arayanların ruh hali bu.