"Uzak diyarların birinde dört eşiyle birlikte yaşayan bir kral varmış, Bu kral, dört eşini de sahiden pek severmiş.
Kralın burnunun direği sızlamış. İkinci eşinden beklediği bu değilmiş zira. Dili tutulmuş gibi suspus olmuş kral. cevap Dokunsalar çocuk gibi ağlayacak. Bu sırada bir ses işitmiş. "Nereye gidersen git, ben seni hiç yalnız bırakmayacağım seninle her yere gelirim." Kral şaşkınlıkla başını kapıya çevirip bakmış. Bir de ne görsün, ilk eşi duruyor karşısında. İlgi göstermediği, ihmal ettiği, çok zaman varlığını bile unuttuğu ilk eşi. Onca ihmal edilmiş olmasına rağmen, kralla birlikte ölmeyi göze alıyordu şimdi. Kral içini çekmiş. Ne diyeceğini bilememiş bir an. Yutku- narak konuşmaya başlamış ilk eşiyle. "Affet beni" demiş. "Zamanında sana daha iyi bakmalıy- dım. Seni ihmal etmemeliydim. Ihtiyaçlarını tam görmeliydim. Seni de çok sevmeliydim." Ihmal Ettiğin Yanın, Gün Gelir Sığınacağın Tek Liman Olur Hayat da böyledir işte.
İhmal ettiğin yanın, gün gelir Sığınacağın tek Liman olur"