Mrs. Nobody
@MuallaReis
Şu anda okuduğu kitaplar
"Sessizlik dilimi kullandım. Ben sessizce konuşma ustasıyım. Ömrüm boyunca susarak yaşadım diyebilirim" işte bu cümleleri pek bir meziyetmiş gibi kendini övmek için kullandı. Ve tüm bu cümleler genç kızın ölü bedeninin o masada yatışını sebebini çok net ifade ediyor.
Kitap 1 saatlik sinir krizine sürükledi beni. İnanılmaz bir empati kurdum kızcağızla. E tabi o narsist adam gibi birini daha önceden tanımış olmam da karakteri analiz etmemde epey fayda sağladı.
Ya bi düşünsenesize karşınızdaki size o lanet zihninden geçenleri söylemeden sizin anlamanızı ve de onu SEVMENİZİ bekliyor ! Aman Allahım daha neler! Ve bu kişi özgüveni kırılmış, sevgiden mahrum kalmış ve tüm bu eksiklikleri karşısındakinin üzerinde üstünlük sağlayarak tamamlamaya çalışan biri!
Ne acı. Oysa ilk günden beri o kıza taptığını, onun için delirdiğini ve ondan gelecek sevginin onu dünyanın en mutlu insanı yapacağını söyleseydi neyini kaybederdi? Sadece kazanırdı. Ama bu gerizekalı karakter kitabın en sonunda bile bencilliğine devam ediyor ve şimdi o evde kimsesiz nasıl yaşayacağının kederine kapılıyor !
Sevgisiz büyümüş insanlar benim kanâatimce 2 ye ayrılıyor:
İlk grup, hırçın ve kendini ispat peşinde oluyor. Bencil ve yıkıcı tavırlar sergiliyorlar. Ve genelde narsistik özelleri oluyor.
İkinci grup, sevgi arayışında safiyane düşünceleri olan bireyler oluyor. Gördükleri en ufak sevgi kırıntısının peşinden gidip her türlü fedakarlığı yapmaya hazırlardır. Ve genellikle gerçekten sevilmezler. Özgüvensizdirler.
Ne bir başkasının egosunu tatmin etmeye, ne de bir başkasının yaralarını onarmaya gelmedik bu dünyaya.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Godot; bir çeşit umutEdebiyat
Godotnun bir 'umut' olduğu su götürmez bir gerçek. Beckett'e sorulmuş kimdir, nedir bu Godot ? Bende bilmiyorum ki, bilsem yazmaydım bunu demiş. Bu her insana göre değişen bir kavramdır. Bir bekleyiş, bir umut, çaresizlik. Estragon 'gidelim buradan' dediğinde 'hayır beklememiz lazım' diyen Vladimir hep umut etti, Godot gelicek diye bekledi, çünkü söz vermişti onlara.
Oyun bir sahnede bir ağacın atında geçiyor. Zaman kavramı yok. bizler zamanın geçtiğini ağacın yeşermesinden anlıyoruz. Beckett iki insan yaratmış ve o bomboş sahneye hapsetmiş onları. Ve bir umut vermiş onlara; Godot. Shahespeare'in "hayat bir sahnedir, rolünü oynayan çıkar ve gider" sözüzdeki o sahne, Aşık Veysel'in "iki kapılı bir handa gidiyorum gündüz gece" deki o iki kapılı han, ve Ianesco'nun The Chairs adlı eserinde ki o iki pencereli kule. İşte tüm bunlar dünya hayatının birer sembolü. Doğum ve ölüm. Aradaki dünya hayatı. Vladimir ve Estragon Ahmet, Esra, Uğur..vb. yani sen, ben. Hepimiz bir sahnedeyiz ve oynuyoruz. Sahneden çıkmak için gereken tek şey "ölüm". Bu iki karakter de zaman zaman kendilerini asmak istiyorlar zaten. Çünkü biliyorlar ki ertesi gün yine sahneye gelmek zorundalar. Bu birazda insanoğlunun her günü birbirinin aynı gibi geçen, tekrar eden dünya hayatına benziyor. 'Absurd theatre' olarak geçer zaten bu eser. Absürd olan nedir peki? İnsanın bir gün öleceğini bildiği halde yaşaması.yani dünya hayatı bir absürttür. Kısır bir döngüde yaşar gideriz, bin bir sıkıntı çekeriz, bazen ölümüne mutlu oluruz ama biliriz ki her duygunun sonu var. Ne çekilen dert senle mezara gelir, ne mutluluğun sonsuz olur. Peki ne yapmalı? Bir gün öleceğiz diye hiç hayal kurmamalı mı? İşte her insanın hayatta kalabilmesi için bir umuda yani bir Godot'ya ihtiyacı vardır. Umut yaşama bağlılıktır, hevestir.
Kolay kolay bir aşk romanına vakit ayırma taraftarı değilimdir fakat adım gereği büyük bir heyecanla aldım bu kitabı. İsmimin bir kitabın kapağında yazıyor olması ve baş karakter olma hissi bir an hoş geldi :)
Beni hiç pişman etmedi elbette. Okurken Cevatın neden bukadar soğuk ve hissiz olduğuyla ilgili uzunca düşündüm.Muallanın zarifliğinden de oldukça etkilendim.
Mualla gerçekten de 'başka bir devrin' kızıymış ..
Çok rastlanılmayan bir aşk hikayesi. Keyifle okuyacağınıza eminim.
