'Yaşamımız nefes almakla başlıyor ve son nefesimizi vermekle bitiyor. Bu başlangıç ile son arasında da sayısı önceden bilinmeyen ve kendiliğinden oluşan bir çok nefes var. Bence bundan dolayı bu mucizevi olay üzerinde durmaya değer. Zaman zaman nefesimizi sevgili dostumuz gibi selamlamalı ve hatrını sormalıyız. Tıpkı uzun zaman görmediğimiz dostlarla veya aynı apartmanda oturduğumuz komşumuzla karşılaşmış gibi.. '
'Eğer biz sevildiğimizi duyumsarsak kalbimiz beynimizle diyalog kurar... "Kendi kendimizi seversek", yani kendimize duygusal, şefkatli ve minnettar davranırsa artık kendi dışımızdaki bir kişiden bunu beklemeyi, buna gereksinim duymayız.'