Nihan Kaya'yı uzun süredir biliyor olsam da okuduğum ilk kitabıydı. Yazarın okurlarından biriyseniz aşağıdaki değerlendirmem sizi yanlış yönlendirebilir. Sıkı okurlarının yorumlarını da dikkate almak lazım.
Kitabın büyük kısmında Nihan hanımın dertlerine ortak oluyoruz. Yazarın da bahsettiği üzere kitabın kendi terapisi, kendi motivasyonu için yazılmış olduğu sonuna kadar hissediliyor. Biz de okuduk işte, derdine ortak olduk diyoruz. Metin sürekli konudan uzaklaşıp otobiyografiye dönüyor. Ve bu biyografi depresif, yataktan kalkamayan, evden çıkamayan birine ait olunca sürekli dert dinliyor gibi hissediyorsunuz.
Keyifle okuduğum, kendime katkı gördüğüm kısımlar var tabii ki ama kendi okuma tecrübemde beklediğim içeriği bulamadığımı söyleyebilirim. Kendinden bir şeyler bulacak okurlar muhakkak vardır ama sınırlı bir kitle olacağını düşünüyorum.